10 decibel

ยามเช้า

2010-09-14T19:24:00.000-07:00

ที่นี่เงียบเหงายามพระอาทิตย์ตกดิน สดชื่นในยามเย็น และมากที่สุดในตอนเช้า เช่นนั้นจึงอธิบายได้ว่า ฉันมีช่วงเวลาที่ดีในยามเย็น และตอนเช้า แต่ต้องต่อสู้กับความคิดอย่างหนักในช่วงเวลาบ่ายและตอนกลางคืน ก็ฉันอยู่ในช่วงชีวิตที่ไม่ปรกตินี่หน่า

ขณะที่เขียนเป็นเวลาในตอนเช้า

อยู่ดีๆฉันก็นึกถึงคำของ-นนทรีย์ นิมิบุตร- การสัมภาษณ์ไม่นานนี้ของเขา เขาบอกว่างานที่เขาทำออกแนวย้อนยุคนั่นเป็นเพราะว่าเขาไม่ชอบ-ศิลปะร่วมสมัย- เข้าท่าเลยทีเดียว คำตอบนี้ทำให้ฉันนึกไปถึงใครหลายคนที่มีภาษาที่ดี เศรษฐวัตร ก็เป็นคนหนึ่งที่เป็นเช่นนั้น เขาเขียนหนังสือได้ดีแต่ไม่ยอมเขียน เขามักจะเขียนอะไรสั้นๆแต่ทรงด้วยพลัง ดูเหมือนเขาจะจดจ่อกับบทภาพยนตร์ของเขาเพียงอย่างเดียว สำหรับฉัน จดหมายของเขาน่าอ่านกว่าหนังสือหลายเล่ม นี่เป็นเรื่องที่ฉันบอกกับเจ้าตัวไม่ต่ำกว่าสองครั้ง

เพลงของดนู

เช้านี้ฉันพยายามหาเพลงที่ฉันมักจำชื่อสับสน -รักคนบ้านเคียง-ละมัง ไม่มีเหตุผลอะไรมาสนับสนุนหรอก อยากฟังก็คืออยากฟัง ดนตรีของเพลงนี้มันพิเศษ มันมีอะไรมากกว่าเพลงอื่นๆ ฉันชอบคิดว่าคนแต่งนั่งอยู่หลังบานหน้าต่างบานหนึ่ง บ้านไม้ แล้วมองออกไปที่บ้านหลังหนึ่งที่เขามีความรู้สึกร่วม ไม่รู้สิ ฉันเคยเห็นคนร้องไห้เมื่อเล่นเพลงนี้เสร็จ ฉันเข้าใจที่เห็นน้ำตาของเขา วงสินเจริญ บราเธอร์ น่ะสินะ

หนี้สิน กับ งาน

หนี้สินของฉันไม่ธรรมดาหรอก รวมๆกันมันมากกว่าสิบล้าน ฉันพยายามคิดอยู่หลายวันว่าฉันจะเริ่มต้นจัดการกับมันอย่างไร ยากเอาการอยู่ แต่ฉันก็เชื่อในคำๆหนึ่ง เมื่อเราเคยมีได้เราก็ต้องกลับไปได้ คนเป็นหนี้หลายสิบล้านได้ก็คงมีอะไรอยู่ในตัวอยู่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย ฉันพยายามชี้ให้เห็นว่าชีวิตยังมีทางออก ปลอบใจตัวเอง เพราะบ่อยครั้งดูเหมือนว่าฉันจะยอมแพ้

สั้นๆกับประโยคหนึ่งในร้านเหล้า

-นาย..วันหนึ่งเราต้องตาย หากคิดถึงเรานายไม่ต้องทำอะไร นายทำงาน- ศิลป์ พีระศรี

...........

ให้มันเป็นไป

2010-09-14T03:41:00.001-07:00

ฉันกลับมาแล้วล่ะ แต่ก็ไม่มีอะไรแตกต่างกว่าเดิม จะให้ฉันโกหกหรือให้ฉันพูดความจริงก็ไม่มีอะไรแตกต่างไปจากเดิม บอกตามตรงว่า-ช่างแม่งเหอะ- มันก็ไม่ได้ต่างจากความจริงก่อนหน้านี้สักเท่าไหร่ ไม่ว่าฉันจะทำดีหรือร้ายผลมันก็มักจะออกมาแบบเดิมเสมอ นั่นความคือเลวร้ายอันแสนบริสุทธิ์ที่ยืนต้อนรับฉันอยู่ตรงหน้า ทีนี้ฉันก็อยากถามว่า เมื่อไม่มีอะไรแตกต่างเธอจะเลือกเดินในทางแบบไหน เรื่องของเธอ แต่ของฉันเลือก-เหี้ย- เหี้ยสิสนุกกว่า อย่าหาว่าฉันไม่อดทนเลยนะ ฉันก็เป็นผู้หนึ่งที่ชื่นชอบคำของไอสไตน์ -คนโง่คือคนที่ทดลองทำอะไรแบบเดิมๆ เพื่อหวังผลให้เปลี่ยนแปลงไปจากที่มันเป็นอยู่- เธอลองนึกแล้วลองอ่านไปช้าๆ แล้วเธอจะเข้าใจในสิ่งที่ฉันต้องการบอก ฉันไม่เคยมั่ว หนังสือของฉันสักเล่มที่ฉันเขียนก็ไม่เคยมั่ว พวกมันไม่เข้าใจเองต่างหาก คนแบบไหนกันล่ะที่ชอบเอาข้อสอบคณิตศาสตร์มานั่งทำฆ่าเวลาตอนสูบบุหรี่ แน่ล่ะ เธออาจมองเห็นฉันเป็นคนบ้าๆบอๆ นั่นก็เป็นเพราะเธอเป็นคนบ้าๆบอๆ คนโง่ก็มักจะมองคนอื่นโง่เหมือนตัวเอง มันตลกมากสำหรับวรรคนี้ เอาเถอะ ฉันให้อภัยแก่พวกมัน ไม่ใช่ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นใคร ฉันรู้ เช่นนั้นฉันจึงให้อภัย

หลังจากที่ฉันไปอยู่แบบเงียบๆ ฉันคิดได้ว่าบางทีฉันไม่อาจอยู่บนโลกใบนี้ได้หรอก เรื่องของฉันไม่นานนี้คงได้เป็นข่าวสั้นๆหน้ารองสุดท้าย เพราะฉันจะมีข้อความเขียนไว้บนเสื้อนิดหน่อยว่า -ทหารเหี้ย- คนที่ตัดสินคนอื่นแบบโง่ๆก็จะคิดว่า ฉันเองเป็นผู้ฝักใฝ่ในการเมือง รักประชาธิปไตยชิบหาย ฝ่ายค้านคงเอาเรื่องฉันไปพูดในการแถลงข่าวหากมันดังพอ ส่วนฝ่ายรัฐบาลคงไปคุ้ยประวัติฉันมาอ้าง แน่ล่ะ ฝ่ายรัฐบาลจะชนะ ฉันมันคนหนี้เยอะสินะ คงตายเพื่ออะไรสักอย่างที่ไม่ใช่ประชาธิปไตยหรอก ต้องเป็นเงินแหงๆ ไม่งั้นก็อยากดัง พวกมันคิดได้แค่นี้แหละ คิดว่าคนตายเพราะห่าอะไรสักอย่างที่เหี้ยๆ มันตัดสินกันตรงนั้นนั่นแหละ

-แต่ไม่หรอก- ฉันอยากตายเพราะว่าฉันอยากตาย มันใช้เวลาไม่นานหรอก ฉันกำลังตัดสินใจเลือกวิธีการอยู่ว่าจะเอารูปแบบไหน(ว่าไปแล้วฉันก็เป็นคนละเมียดในการคัดสรรเอาการอยู่) เหมือนคู่รักที่เลือกตัดสินใจในการเลือกซื้อบ้าน มันก็ง่ายๆอย่างนั้นเอง ฉันจำต้องพิถีพิถันในการตายในแบบฉบับของฉันหน่อย เหมือนแบบที่ฉันเลือกนาฬิกา แว่นตา ความพิถีพิถันไม่น้อยไปกว่านั้น น้อยคนที่จะมองฉันได้ทะลุปรุโปร่ง พวกนั้นดูถูกฉันเพราะฉันชอบใส่กางเกงขาดๆ เสื้อเก่าๆ แต่พวกมันไม่มีตาหรอก มันตัดสินที่เสื้อและกางเกงของฉัน เหมือนกับที่มันเลือกเมียโดยคัดสรรจากเฉดสีของเครื่องสำอางของเมียมัน ฉันจะให้ค่าคนพวกนั้นอย่างไรได้จากให้ควย พวกที่ชอบของสีสดใสแต่ข้างในกลวงโบ๋ คนที่ประจบเอาใจคนอื่นเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ที่ควรได้ พวกมันเป็นสัตว์ดูดเลือด อาว์- ฉันคิดถึงประโยคที่อเล็กซานเดอร์พูดกับลูกของเขาจังในวันที่เขาถูกลอบสังหารโดยรู้ว่าลูกเขาก็เอาด้วย ฉันก็ด้วย-ฉันสินะที่เป็นหนี้โรงพยาบาลเพราะว่าอยากมีชีวิตรอดเพื่อเห็นแสงสว่างในวันรุ่งขึ้น ส่วนพวกมันกลับคลานออกไปในวันที่ฉันเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกจนไม่มีอะไรเหลือ

เช่นนั้น

2010-08-24T04:55:00.000-07:00

มีหลายอย่างที่ห้ามใจให้อดคิดไม่ได้ จะหักห้ามใจคิดได้อย่างไร-เมื่อได้เห็น-ยุงที่แบนราบอยู่ในหน้าหนังสือ คนที่เดินโดดเดี่ยวกลางสายฝน แมวน้อยตัวหนึ่งที่เดินอยู่บนกำแพงในยามค่ำคืน อดใจคิดไม่ได้ เช่นเดียวกับตอนที่อยู่คนเดียว ได้อ่านหนังสือเล่มหนึ่ง สูบบุหรี่ ดื่ม ภายใต้แสงไฟที่เหลืองอ่อน-ต้องเป็นสีเหลืองอ่อนเท่านั้น การต้มเส้นสปาเก็ตตี้ก็มีช่วงเวลาของมัน การอ่านหนังสือก็เช่นกัน แต่ถ้าเธอเป็นคนที่ทานมื้อค่ำกับใครก็ได้-อาหารอะไรก็อร่อยเหมือนกัน-คำอธิบายก็ไม่จำเป็น คนที่ซื้อบุหรี่ทีละซองก็แตกต่างกับคนที่ซื้อเป็นคอทตอนราวฟ้ากับเหว นักวางแผนมักซื้อทีละเยอะๆเพราะประหยัดและไม่เสียเวลา นักเศรษฐศาสตร์ที่ดีแต่ไม่ใช่นักสูบ นั่นเพราะเรามีเวลาเหลือเฟือจนอยากจับจ่ายเวลาชีวิตที่มีให้กับมัน เราไม่ใช่คนฉลาดแต่ก็ไม่โง่จนไม่รู้ว่าบุหรี่เป็นสาวสวยที่แสนโหดร้าย โฮสเตสที่มีราคาแพงเวลาที่เรียกมาดื่มเป็นเพื่อน ที่ต้องจ่ายคือ-นาทีต่อนาที- นักสูบชอบช่วงเวลาที่เดินไปซื้อบุหรี่ มีช่วงเวลาที่ว่างเว้นจากมัน มีพอให้คิดถึง เรียกง่ายๆว่าเป็นพวกโรแมนติกชนิดหนึ่ง คนที่เคยเขียนจดหมายถึงคนที่ชอบคงเข้าใจ-เมื่อได้เห็นคนที่บอกรักคนผ่านข้อความในโทรศัพท์มือถือในสมัยนี้ เราเรียกสิ่งนี้ว่าความผูกพันธ์ ในบางครั้งมันก็มีความเข้าใจ แต่บางครั้งมันก็ไม่มี ความรู้สึกไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เรามีความรู้สึกด้วย ที่สำคัญคือความรู้สึกที่เรามีมอบให้ไป ไม่จำเป็นที่เราต้องมีความรู้สึกดีๆกับคนที่ดีๆ บางครั้งเราอาจไม่มีความรู้สึกก็ได้ ความรู้สึกเป็นเรื่องส่วนตัว หากไม่บอกกล่าวใครหรือแสดงท่าทีออกไปก็จะไม่มีใครรู้ แต่เรามักอยากจะรู้ความรู้สึกของคนที่เรารู้สึกด้วย คิดว่าจำเป็นมั้ย-เธอคาดหวังอะไรกับการที่เธอถามคนอื่นว่า -ฉันเป็นคนยังไง- แต่ที่ร้ายที่สุดของความรู้สึกก็คือคนบางคนสามารถแสร้งทำเป็นมีได้ แน่ล่ะ ทุกอย่างย่อมมีการพิสูจน์ แต่ที่น่ากลัวก็คือคนที่อยากได้ความรู้สึกตอบสนอง เพราะทั้งที่รู้แต่บางทีก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ กลับไปที่บอกก็คือ อะไรที่ไม่ต้องการเหตุผลก็ได้เป็นเรื่องที่สุ้มเสี่ยง อย่างเช่นความรู้สึกในวันนี้หลังจากที่นั่งไปเรื่อยเปื่อย สูบไปเรื่อยเปื่อย จนในที่สุดก็อยากหาแผ่นกระดาษขึ้นมาเขียน จะเป็นอะไรก็ตามแต่ ขอเพียงให้ได้เขียน ต้องการเพียงแค่นั้น นี่สินะที่เขาเรียกกันว่า-ตกหลุมรัก-

..........

อย่าฟูมฟาย

2009-03-13T11:20:00.000-07:00

ก้มหน้าก้มตาทำสิ่งที่เราเชื่อ และพยายามตรึกตรองว่าสิ่งที่เราทำนั้นไม่ได้ทำร้ายใคร

อย่าท้อแท้ต่อโชคชะตา ทุ่มเท่ทุกอย่างที่มีแล้วต่อสู้ในสิ่งที่กำลังจะก่อเกิด

สิ่งที่เราเชื่อว่ามันมีค่าพอที่จะทำให้ทุกสิ่งที่เราทุ่มเทไม่เสียเปล่า

ไม่คร่ำครวญไม่ว่าทางลำบากแค่ไหน ไม่ท้อแท้แม้ว่าจะเป็นสิ่งที่เราถนัด

เพียงทำงานของเราต่อไป ...อย่าให้ทุกสิ่งที่ใครหลายคนผิดหวัง

โดยเฉพาะคนที่เราไม่อยากให้เขาผิดหวัง

"""""

2009-02-24T18:36:00.000-08:00

สุดท้ายคนเราต้องอยู่ตัวคนเดียว

อุ่นใจ

2009-02-22T22:28:00.000-08:00

แม้ในตอนนี้ฉันจะปั่นป่วนขนาดไหนจากสถานการณ์ที่ได้เจออยู่ แต่ดูเหมือนเธอก็เข้าใจตลอดในสิ่งที่ฉันเป็น เธอไม่เคยต่อว่าในสิ่งที่ฉันทำผิดครั้งแล้วครั้งเล่า ตรงกันข้าม เธอยังปลอบและหาทางช่วยเหลือฉันอย่างสุดกำลังไม่ว่าฉันจะเป็นคนโงเง่าขนาดไหน เธอทำให้ฉันรู้สึกว่าไม่มีใครอยู่เดียวดายบนโลก เธอทำให้ฉันรู้สึกว่าชีวิตของฉันที่ไร้ซึ่งค่ากลับมีค่ามากมายมหาศาล เธอทำให้ฉันค่อยคิดค่อยหาทางลุกขึ้นอีกครั้งหลังจากที่ล้มลงไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เธอทำให้ฉันไม่สามารถหยามตัวเองได้อย่างถนัดถนี่ เธอทำให้ฉันรู้ว่าอย่างไรก็แล้วแต่ฉันยังเป็นคนดีของเธอเสมอ...แม้ในคราที่ไม่มีใครเห็นแบบที่เธอเห็นก็ตามที

ความผิดพลาด

2009-02-22T02:27:00.000-08:00

ผมไม่สามารถรู้ไดเลยว่าทำไมสิ่งที่ผมทำผิดพลาดมันถึงมีค่ามากมายมหาศาล ทำไมมันถึงส่งผลร้ายแบบเป็นรูปธรรมให้ผมเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ทำไม และทำไม ทำไมการผิดพลาดของผมจึงเกิดขึ้นแบบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำไมมันถึงมาในรูปแบบที่แปรเปลี่ยนหน้าไม่ซ้ำแบบ เหมือนมันคอยจ้องเล่นงานผมอยู่ในทุกขณะหรือทุกนาทีที่มีโอกาส ทำไมมันไม่ปล่อยให้สิ่งต่างๆที่ผมพลั้งไปบ้างกลายเป็นสิ่งที่ไม่เกินความธรรมดาที่จะสามารถรับได้ เรื่องง่ายๆอย่างที่ผมทำพลาดทำไมถึงกลายเป็นเรื่องยิ่งใหญ่มหาศาลเสมอ

มันทำให้ผมเจ็บปวด

ไม่มีใครเข้าใจในเรื่องการผิดพลาดเท่ากับที่ตัวเราเข้าใจ เพราะในบางครั้งเราก็ไม่อยากให้อภัยในสิ่งที่ตัวเราทำพลาดไปทั้งแบบงี่เง่าและพลั้งเผลอได้ ข้อสำนึกที่ผมจดจำมันได้อย่างขึ้นใจ

ความผิดพลาดแท้จริงแล้วอาจจไม่เคยหายไปไหนเลย เพียงมันจะออกมาก็ต่อเมื่อเราไม่ใส่ใจต่อสิ่งที่เรากระทำ แม้เพียงเรื่องเล็กๆที่เราทำผิดมันก็สามารถขยายความให้เรามองเห็นภาพอย่างชัดเจนได้ นี่คือสิ่งที่ผมได้เรียนรู้ตลอดเวลาในชีวิตของผม

เรื่องที่เราสำนึกและยอมรับตลอด แต่ดูเหมือนมันจะสั่งสอนเราอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

สูญสิ้นในตัวเอง

2009-02-10T23:10:00.000-08:00

เมื่อใดก็ตามที่คุณสูญสิ้นในตัวเองเมื่อนั้นคุณจะรู้สึกทุกอย่างมันล่องลอย เวิ้งว้าง โลกที่คุณเคยรู้จักคล้ายทำให้คูณเหมือนคนแปลกหน้า คุณเป็นคนแปลกหน้าที่จุดๆนั้น คุณจะรู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจคุณเหมือนอย่างที่คุณอยากให้เข้าใจ แต่สุดท้ายคุณก็จะเข้าใจได้ว่าเรื่องราวทั้งหมดทั้งสิ้นมันก็ควรเป็นเช่นนี้ ไม่มีอะไรแปลกใหม่ ไม่ว่าคนรักคุณ ไม่ว่าเพื่อนสนิท ไม่ว่าบิดามารดา บางครั้งทุกคนก็กลายเป็นคนเห็นแก่ตัวสำหรับคุณ

ผมชิงชังความรู้สึกนี้แต่ผมก็ไม่อาจหลีกเลี่ยง

เมื่อคราวที่ผมทนทุกข์ใจผมแยกไม่ออกว่าอะไรดีอะไรเลว ผมไม่รู้ว่าคนที่พร่ำสอนผมให้รู้จักอดทนหรือรู้สึกสู้ชีวิตเคยเป็นอย่างผมหรือไม่ เค้าเคยโดนเพื่อนสนิทแทงข้างหลังหรือเปล่า เค้าเคยโดนคนรักสวมเขาให้เค้าในคราที่เขาเดินออกจากบ้านตั้งแต่ตะวันยังไม่ขึ้นเพื่อไปหาความสุขมาให้เธอ เขารู้หรือเปล่าว่าไม่มีคืออะไร ไม่มีคือไม่มีสักบาท ไม่ใช่มีอยู่น้อยนิดแล้วบอกไม่มี...เขาเข้าใจคำว่าไม่มีหรือไม่ อดทนล่ะ..เขาเหล่านั้นรู้หรือเปล่าอดทนที่แท้จริงมันคืออะไร การรอให้เจ้านายกินข้าวอิ้มก่อนแล้วเราค่อยอิ่มงั้นหรือ เขาเคยรู้หรือเปล่าว่าความอดทนนั้นมันหนักหนาสาหัสเพียงไร พวกเขาเหล่านั้นรู้หรือเปล่าว่าเมื่อสูญสิ้นทุกอย่างเป็นอย่างไร เมื่อไม่มีบ้านอยู่ ไม่มีมิตสหาย ไม่มีคนรัก ไม่มีเงิน และคุณไม่สามรถอยู่กับที่ได้ เปรียบเสมือนคนที่ถูกตามล่า ระหว่างทางคุณทำเช่นไร คุณคงคิดอยากจะกลับบ้าน และคุณจะรู้สึกอย่างไรเมื่อคนที่เป็นคนในครอบครัวของคุณปิดประตูใส่หน้าคุณในขณะที่คุณต้องการความช่วยเหลือในขณะนั้น

กรรม..

เมื่อคุณอยู่กับการชดใช้นานจนเกินไป คุณจะรู้สึกได้ว่าจริงๆแล้วโลกเราไม่มีพระเจ้าหรอก ไม่มีอะไรใดใดทั้งนั้น หลายคนที่คุณมองเห็นเค้ายังอยู่ดีทั้งที่คุณก็รู้ว่าเขาไม่ได้ทำดี เมื่อถึงจุดนั้นคุณก็จะรู้ว่ากรรมมันเป็นข้ออ้างเพื่อปลอบใจในเวลาที่คุณท้อแท้หรือเวลาที่ใครบางคนพลั้งพลาด มันเป็นแค่ข้อสมอ้างที่สมมติขึ้นทั้งนั้น

ความสูญสิ้นทำให้คุณครวญคิด...คุณจะต่อสู้กับมันหรือคุณจะยอมแพ้

บางครั้งเมื่อเวลามาถึงคุณต้องตัดสินใจ จะอยู่หรือจะไป

ผมจะสู้ต่อผลกรรมในบาปในภายภาคหน้าที่ผมจะลงมือกระทำ หากแม้นผลตอบสนองในกรรมมีจริง ผมก็จะไม่ปริปากบ่น โดยเฉพาะคำว่าความตาย..เช่นนั้นเพราะนั่นเป็นสิ่งที่ผมถวิลหาตั้งแต่ครั้งแรกอยู่แล้ว

........................

ยามเศร้า..

2009-02-08T20:04:00.000-08:00

ยามเศร้า...

เรื่องราวที่เคยตลกขบขันก็มาทำให้ร้องไห้เสีย

เสียงเพลงที่เคยราบเรียบไร้มิติ กลับมีประตูเปิดให้เราเข้าไปเดินดูภายในตัวมัน ทุกสิ่งทุกอย่างพลันออกจากความราบเรียบ ทุกอย่างคล้ายเหมือนเป็นเรื่องของเราเองแทบทุกสิ่ง

งานที่เคยทำได้ง่ายๆก็กลับทำยากแสนยาก เรื่องง่ายแค่การลุกขึ้นจากเตียงนอนบางครั้งยังแสนลำบาก

เราจะร้ซึ้งคุณค่าของพื้นที่ทุกตารางนิ้วบนห้องนอน และเราจอขอบคุณมันโดยการไม่ออกเสียง

เราจะมองเห็นความทุกข์ของคนอื่น..และมองเห็นความดีของใครรบางคน

เสาไฟ้ฟ้าหน้าปากซอยที่ติดบ้างดับบ้าง..ช่างน่าสงสารยามมันอยู่เพียงลำพัง

เรื่องผีที่บ้านร้างดูเหมือนกลายเป็นเรื่องเหลวไหลในที่สุด

ความเศร้าทำให้ปราศจากความกลัว...และนั่นฉันเห็นว่ามันเป็นเรื่องดี

เวลา

2009-02-08T19:50:00.000-08:00

ยังไม่มีใครทราบได้ว่าช่วงเวลาที่เหลือของแต่ละคนนั้นจะยืนยาวอีกสักเท่าไหร่ นับสิบนับร้อยปี หรือน้อยจนเกินที่จะคาดคิด เรื่องที่ไม่มีใครรู้

แต่เรื่องจริงมีอยู่ว่าเวลาทำให้เรามองเห็นบางอย่างชัดเจนกว่าเดิม เวลาที่ผ่านไปในชีวิตจะเป็นตัวกลั่นกรองให้เราได้เห็นภาพที่ชัดเจนจากสิ่งที่เราจดจ้องมองอยู่ ซึ่งหลายต่อหลายครั้งเราจะรู้ได้ว่า...บางครั้งเราก็มองบางอย่างผิดพลาดไป มันอาจไม่ใช่ตั้งแต่ครั้งแรกที่เรามองเห็น เพียงแต่เราอยากจะเห็นมันในทางที่เราอยากจะเห็น

การมองเห็นทำให้เราเข้าใจถึงความจริงที่เป็นอยู่รอบข้าง และโดยใจความหลักนั้นมันก็คล้ายๆกัน เรื่องที่เราต้องทำความเข้าใจหากแม้นเราอยากจะยังอยู่บนโลก หรือกระทั่งไม่อยากอยู่...ไม่มีสิ่งใดที่สมบูรณ์ที่สุดแม้แต่ตัวเราเอง เราเองเพียงต้องทำความเข้าใจ และยืนอยู่คู่ไปกับมัน

เรื่องของเรื่องคือ...การอยู่ยาวนานไม่ได้มีสาระสำคัญอะไรสำหรับฉัน

ครอบครัว คนรักเก่า เพื่อน ไม่มีแม้ใครที่ทำให้ฉันรู้สึกได้ว่าโลกนี้น่าอยู่ ตรงกันข้ามโลกใบนี้กลับน่าเบื่ออย่างที่สุด

ฉันเดินอยู่บนเส้นทางของเวลา ทำทุกอย่างเฉกเช่นเดิมเหมือนที่เคยทำ ดั่งเช่นการเคลื่อนที่ของรอบหน้าปัดนาฬิกา...เรื่องเดิมๆที่ฉันเผชิญอยู่ทุกวี่วัน

นานพอที่ทำให้ฉันรู้ว่า...ความรักมันก็มีค่าจริงนั่นแหละ เพียงแค่น้อยคนนัก ที่จะคู่ควรกับมัน

..................

ความน่ารังเกียจ

2009-02-08T02:07:00.000-08:00

เมื่อเวลาเดินมาถึงจุดนี้ทำเอาผมเศร้าใจ

เรื่องหลายเรื่องที่ผู้คนได้พบเจอผมช่างเป็นเรื่องเศร้าใจ

ผมสร้างเกราะให้กับตัวเองโดยการเป็นบุคคลที่พึงน่ารังเกียจ พวกเขาจะได้รับสิ่งนั้นไปจากผม...เขาจะได้รับสิ่งนั้น ความน่ารังเกียจที่ผมยัดเยียดให้กับพวกเขา ความรู้สึกที่พวกเขาจะมีต่อผม เช่นนั้นเพราะผมไม่ควรที่จะมีใครมาอยู่เคียง มันคงเป็นความลำบากชนิดหนึ่งที่ผมจะยัดเยียดให้คนเหล่านั้นหากแม้นเขานับผมเป็นเพื่อนคนหนึ่ง...เช่นนั้นแล้วพวกเขาจึงได้เห็นเรื่องน่ารังเกียจของผมที่มีต่อพวกเขามากมายเหลือเกิน

ความรัก...หากคุณเคยมีรักคุณคงรู้ว่ามันยิ่งใหญ่ขนาดไหน เช่นเดียวกับในครั้งที่คุณได้สูญเสียมันไป

เรื่องที่ผมไม่ปรารถนาได้รับพรข้อนั้นจากคนอื่น..เพราะผมรู้ดีว่าผมไม่ได้มีค่าพอที่จะสามารถรับสิ่งมีค่านั้นเอาไว้ได้

วันนี้ทุกอย่างเงียบเหงาเหมือนที่เคยเงียบเหงา

ไม่มีเพื่อน ไม่มีคนรัก ไม่มีใครรัก

ตรงกับครั้งหนึ่งที่เพื่อนในอดีตคนหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า "สักวันมึงจะต้องอยู่คนเดียว"

.................

น้ำตาของเธอ

2009-02-05T01:13:00.000-08:00

นอนซมเพราะพิษไข้หลังจากปากดีได้ไม่นานว่า..น้อยครั้งที่จะป่วยจนต้องพึ่งมือหมอ อาการป่วยเข้าท่ากว่าที่คิด เช่นนั้นเพราะเวลาเราป่วยความซึมเศร้าคล้ายแห้งเหือดไปจากตัวจนหมดสิ้น ภาพที่ปรากฏตรงหน้าเหมือนภาพที่เดินไปอย่างช้าๆ แม้นไม่มีเสียงประกอบของภาพที่เคลื่อนไหว แต่ก็รู้สึกได้ว่า..ความชัดเจนบางอย่างในภาพสื่อความรู้สึก และความหมายของมันได้หมดสิ้น

เธอโทรมาพร้อมเรื่องเดิมๆ..เรื่องที่น่าจะจบไปแล้วตั้งแต่หลายเดือนก่อน เรื่องที่เธอกำลังจะแต่งงาน

เดินออกไปกลางดึก ด้วยถ้อยคำเพียงบางคำ...คำที่เคยสัญญาด้วยกันว่า เราจะไม่ทิ้งกันไปไม่ว่าใครคนหนึ่งจะเป็นอย่างไร

นั่งมองเธอปาดน้ำตาเล่าเรื่องของเธอแบบช้าๆ เรื่องราวที่เป็นความเจ็บปวดของเธอ นั่งมองเธอเพ้อถึงคนที่เธอรัก พยายามช่วยคิดวิธีที่ทำให้เธอพ้นความเศร้าโศก อาจเป็นเพราะว่า...ฉันเป็นคนแพ้น้ำตา

บุหรี่ตัวแล้วตัวเล่าล่องลอยอยู่ในห้องๆหนึ่ง ความเงียบปรากฏตัวชัดเจนจนรู้สึกได้ ความวังเวง ความเศร้า มันล่องลอยวนเวียนลอยอยู่ในนั้น แสงไฟสีเหลืองอ่อนแบบที่เคยชอบฉุดบรรยากาศให้จมลึก ในวินาทีหนึ่งจึงกลั้นไปบอกเธอไปว่า...ฉันขอเบอร์โทรศัพท์คนรักของเธอ

กลางดึก...

ฉันเดินอยู่เดี่ยวข้างถนน แสงไฟในยามดึกที่ฉันชื่นชอบพาดตัวของฉันเป็นเงาออกเป็นทางยาว ฉันยังคงสูบบุหรี่

ฉันคิดถึงภาพบางภาพและคำบางคำที่ชัดขึ้น ฉันชอบเวลาที่เห็นเธอจริงจังเมื่อเธอกล่าวถึงคนรักของเธอ ฉันชอบเพราะฉันเห็นเธอมีรัก เพราะฉันเคยมีรัก เรื่องที่ฉันคิดว่ามันสำคัญหากแม้นเธอได้เกิดขึ้นเป็นมนุษย์ ไม่สำคัญว่ามันจะดีหรือไม่ดีตามใจปรารถนา เช่นนั้นเพราะว่า หากเธอได้รักใครสักคน...เธอจะรู้ว่าการที่เรามองเห็นคนอื่นดีกว่าตัวเอง นับเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ได้ประการหนึ่ง

ครั้งหนึ่งฉันเคยเดินบนถนนเส้นนี้ ผ่านร้านเก่าๆที่ฉันเคยนั่ง ในคืนเงียบดูเหมือนว่าฉันจะเป็นคนที่มีความหลังไปกับที่ทุกหนทุกแห่ง ฉันนึกถึงเรื่องราวที่ย้อนกลับในอดีต เรื่องที่ไม่เคยเข้าใจก็กลับเป็นเข้าใจในช่วงเวลาเปล่าดาย ช่วงเวลาที่ฉันซมด้วยพิษไข้

เราจะไม่ทิ้งกัน...

ไม่สำคัญว่าเธอจะจดจำมันได้หรือไม่ ไม่สำคัญว่าเธอจะต้องการมันอีกหรือเปล่าในภายภาคหน้า ค่ำคืนที่แสนเงียบเหงา คืนที่ทำให้ฉันได้ระลึกถึงค่าของคำที่ฉันเอ่ยไว้ และพยายามรักษามันจนสุดกำลังเท่าที่ฉันมี
เพียงอยากให้เธอจดจำรายละเอียดเพิ่มในคำสัญญา ไม่สำคัญว่าฉันจะอยู่ที่ไหนในยามเธอเศร้าใจ...ขอเพียงแค่เธอบอก ฉันจะไปหาเธอ

...................

ยืนต้น

2009-02-02T18:53:00.000-08:00

ต้นไม้ต้นหนึ่งออกดอกบานสวยงามอยู่หน้าบ้าน

กลิ่นของมันเสริมความงามของมันให้งามขึ้นไร้สิ้นสงสัย

มวลแมลงบินล้อมรอบชวนใจเคลิบเคลิ้ม

เพลงรักเคยแอบซ่อนบัดนี้ก่อเกิดขึ้นในอากาศ

เวลาผ่านก้าวสู่ฤดูแห้งหฤโหด

กาลพรากความงามจากต้นไม้ลาจากลับความงาม

ต้นยืนอยู่เดี่ยวท่ามกลางเงาเดิมที่เคยสวยสด

ภาพครั้งวันวานคล้ายบอกอดีตเป็นเพียงมายา

ในฐานะคนบ้านอยู่ริมรั้ว

มองเห็นถ้วนทั่วในต้นไม้ใหญ่

ฉันเป็นเพียงมนุษย์ไร้รากคนหนึ่ง

จึงรู้ดีว่าหากแม้นมันคงทนอยู่สู่วสันต์ ความงามจะหวนคืน

เปรียบได้ดั่งชีวิตคนคนหนึ่ง

เรื่องดีเรื่องร้ายมักจรมักจาก

ร้ายดี-ดีร้าย หากแม้นใจยังสู้

ยังยืนยันอยากอยู่วันหนึ่งทุกข์จักษ์ผ่านพ้น

รักที่สมบูรณ์...

2009-01-29T18:44:00.000-08:00

โทรศัพท์มาในตอนเช้าปลุกผมให้ตื่นจากฝันของช่วงปลายฤดูหนาว เรื่องหลังจากนั้นทำผมให้ตื่นตัวมีสติ เพื่อนสาวครุ่นคิดถึงเรื่องที่แฟนหนุ่มเริ่มมีอาการเหินห่าง เรื่องที่เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเกิดขึ้นในชีวิตของเธอ แม้ว่าเธอจะผ่านหูผ่านตาเรื่องพวกนี้ไม่เว้นในแต่ละวัน(ทั้งจากละครโทรทัศน์ เนื้อเพลงมากมายหลายที่วนเวียนอยู่ในเรื่องแบบนี้ หรือแม้กระทั่งภาพในชีวิตจริง) เธอบอกแฟนเธอกำลังมีคนใหม่ สาวกว่า สวยกว่า น่าสนใจดูดีกว่าที่เธอเป็นมากมาย(เรื่องนี้ผมเห็นพ้องด้วย) วิญญาณคนช่างสังเกตเริ่มเข้าสิงเธออย่างเป็นรูปธรรม เธอวิเคราะห์พฤติกรรมต่างๆที่เปลี่ยนไปของสามีให้ผมฟังเป็นฉากๆ ระหว่างเล่าอาจเป็นจุดการทบทวนเรื่องซ้ำของเธออีกระลอกหนึ่ง เล่าไปหัวเราะไปซึมไป คละเคล้าอารมณ์ของเธอในแต่ละช่วง เรื่องราวที่เธอเล่าดำเนินไปถึงสิ่งที่เธอวิเคราะห์ไว้ท้ายสุด...บางทีเขาอาจจะ “เบื่อ” คำที่ทำความเข้าใจได้ยากเต็มที...เพราะสำหรับผมนั้น รักไม่ใช่ “แฟชั่น” มีมามีไปตามช่วงเวลา

๑

ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลเป็นเรื่องยากต่อการชี้ชัด และมีบทพิสูจน์ที่ยากต่อการค้นหา เราจะรู้ได้อย่างไรคนที่เรามองสบสายตากันทุกวันจะไม่ทิ้งเราไปในยามเราลำบาก อับจน หรือแก่เฒ่า หรือจะผิดสัญญาเท่ๆที่เขาหรือเธอเคยรับคำไว้ในช่วงอากาศดีหรือบรรยากาศเป็นใจ

๑

ในสมัยที่ผู้คนซื้อของมักดูจากการบรรจุหีบห่อหรือการออกแบบที่ถูกใจตน เหมือนเช่นการซื้อของในห้างสรรพสินค้าที่มองแต่รูปลักษณ์คำกล่าวเชื่อในโฆษณา เมื่อผู้คนเป็นเช่นนั้นจึงหลงลืมสิ่งสำคัญลำดับแรกๆของความสำคัญของการเลือกซื้อของสักชิ้นหนึ่ง คุณสมบัติของสินค้า วัสดุส่วนผสม ความเหมาะสมของราคา ซึ่งอย่างหลังสุดผมเห็นว่ามันมีราคาที่เรามักต้องจ่ายมากกว่าตอนที่เราไปซื้อมาหลายเท่านัก

๑

ห่างไกลไปในชนบทหากได้สัมผัสจะรู้ว่าหลายคู่อยู่กินกันถึงแก่เฒ่า อาจเป็นเพราะผู้คนเหล่านั้นมีเรื่องราวมากมายที่ต้องทำเพื่อการดำเนินชีวิตจนไม่มีเวลาไปมองหาสิ่งที่ดีกว่า หรืออาจเป็นเพราะว่าในท้องทุ่งมีแต่ผักปลา วัว ม้า ควาย ฯลฯ ซึ่งสิ่งเหล่านั้นก็ไม่ได้อภิรมย์มากกว่าคู่ครองของตัวเองสักเท่าไหร่ สิ่งรอบข้างในการดำเนินชีวิตอาจเป็นได้ว่าเป็นตัวช่วยเสริมส่งการอยู่เป็นคู่ครองในการดำเนินชีวิต ดั่งเช่นสถิติการอย่าร้างของผู้คนในเมืองหลวงย่อมมากกว่าผู้คนที่อยู่ในชนบทเป็นสิบเท่าเป็นตัวชี้วัด การแต่งตัวให้สวยสมกับสถาปัตยกรรมใหม่ๆที่เข้ามาในเมืองหลวง การแต่งหน้า การทำตัวให้ดูดี สิ่งที่มาพร้อมความศิวิไลซ์ จิตวิทยาหมู่(ของการออกแบบของสังคม)ที่ดูเหมือนว่าจะทำให้คนสนใจที่เปลือกมากกว่าคุณค่าของมัน เช่นนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่าบางครั้งความงดงามก็เป็นตัวการใหญ่ของการทำลายในเรื่องบางเรื่อง สัจธรรมที่ธรรมชาติออกแบบไว้อย่างดิบดี...ไม่มีสิ่งใดดีเลิศในทุกด้าน

๑

คงจะเป็นเรื่องผิดปรกติที่ใครจะไม่ชอบความสวยความงาม ผู้คนมักชอบใครสักคนโดยการมองจากสัมผัสแรกทางสายตา และดูเหมือนว่าถ้าใครหน้าตาก็จะได้รับอภิสิทธิ์ในการสนทนา(ควบคู่ไปกับการควบคุมน้ำเสียงหรือสายตา และอาจรวมไปถึงความสุภาพมากกว่าช่วงเวลาปรกติ)มากกว่าบุคคลอื่น เช่นนั้นเรื่องที่เราทุกคนไม่สามารถเลือกได้จึงกลับมาเป็นเงื่อนไขแปลกๆที่มนุษย์ตั้งขึ้นโดยไม่รู้ตัว เช่นนั้นเพราะผู้คนมักมองคนที่รูปลักษณ์มากกว่าเนื้อหาภายในที่ควรค่าต่อการคบหาจริงๆ น้อยคนนักที่จะค่อยศึกษานิสัย ความรู้สึก ความคิดของเนื้อคู่ก่อนที่จะตัดสินใจชอบ เราให้โอกาสสาวอ้วนดำเหม็นเท่าไหร่ในการคบหา เราให้โอกาสคนพิการเท่าไหร่ในการคบหา เราให้โอกาสชนชั้นแรงงานเท่าไหร่ในการคบหา ผู้คนมักไม่ไตร่ตรองเรื่องนี้ให้รอบคอบก่อนที่จะทำการตัดสินใจในเรื่องที่สำคัญ เป็นไปได้ว่าผู้คนติดอารมณ์มากกว่าเหตุผลที่ต้องใช้ในชีวิตจริง อาจเป็นเพราะคนใช้สัญชาตญาณความเป็นสัตว์มากกว่าที่จะใช้สติปัญญาที่ธรรมชาติมอบให้ การสืบพันธ์โดยไม่คำนึงถึงข้อแม้โดยไม่ไตร่ตรองโดยใช้สมองที่มีอยู่แบบตั้งใจใช้ เรื่องที่แน่นอนต่อการพิสูจน์หากต้องทำการพิสูจน์...มีกี่คนบนโลกที่เลิกกับเมียแล้ว ไปได้แฟนที่แก่กว่า และ ขี้เหร่กว่า(และถึงขี้เหร่กว่าจริงก็ต้องจนกว่า) แน่นอนว่าทั้งหมดทั้งสิ้นหากแม้นเราพยายามศึกษาคนที่เราหมายปองโดยใช้เวลามองดูสิ่งที่อยู่ในใจของคนๆนั้น อาจไม่ได้หมายความว่าทั้งคู่ต้องอยู่ยืนยาวจวบจนตายหายจาก เพียงแต่นั่นอาจช่วยในการลดความเสี่ยงต่อการผิดหวังในขันตอนหนึ่งเท่านั้น เป็นการรักโดยใช้สติปัญญาใคร่ครวญต่อการคิดแล้ว อย่างน้อยมันก็ได้ผ่านขั้นตอนความคิดมิใช่แบบใจเร็วด่วนได้ แต่แม้ถึงเป็นเช่นนั้นแล้วเรายังผิดหวัง เห็นทีก็ต้องเข้าสู่การรักที่ไม่มีวันผิดหวังอย่างสมบูรณ์แบบ...รักตัวเอง

๑

................................

คุณค่า

2009-01-28T23:25:00.000-08:00

ผมคิดอยู่เสมอว่าค่าของทุกอย่างบนโลกไม่เท่ากัน เงินหนึ่งร้อยบาทของคุณกับเงินหนึ่งร้อยบาทของคนอื่นมีค่าไม่เท่ากัน หนึ่งร้อยบาทสำหรับคนๆหนึ่งอาจเป็นแค่เพียงใช้เป็นทิปกับคนรับรถ แต่หนึ่งร้อยบาทของคนอื่นอาจเท่ากับข้าวสามมื้อหรืออะไรที่มากกว่านั้น ใครหลายคนอาจบอกว่าในทางคณิตศาสตร์นั้นเป็นเรื่องจริงถ่องแท้ แต่ในนั้นก็ยังมีความขัดแย้งซึ่งกันและกันอยู่เช่นกัน ดั่งตัวอย่างในการหาค่าสัมประสิทธิเชิงเปรียบเทียบในบทหนึ่งของสถิติ(เช่นในประเทศเอ นายก.มีรายได้วันละ10005บาท ส่วนนายข.มีรายได้วันละ10000บาท ส่วนต่างความต่างคือห้าบาท ส่วนในประเทศบี นายค.มีรายได้วันละ15บาท และนายง.มีรายได้20บาท ส่วนต่างก็ต่างกันเพียงห้าบาท ดั่งกล่าวจะเห็นได้ว่าทั้งสองประเทศมีพิสัยของรายได้ต่อวันต่างกันห้าบาทเท่ากัน แต่ความต่างของประเทศบีนั้นแสดงความต่างมากกว่าประเทศเอเยอะนัก..เช่นนั้นจึงต้องการมีการหาสปส.ของพิสัยมาช่วยแยกแยะข้อมูลพื้นฐานอีกขั้นหนึ่ง) ไม่ใช่เพียงแค่เงิน ต้นไม้ต้นหนึ่งสำหรับนกตัวหนึ่ง กับสำหรับคนๆหนึ่งนั่นก็อาจหมายความได้ว่ามันแสดงชัดถึงความสำคัญของแต่ละคนไม่เท่ากัน ความรู้สึกของวัตถุหรือสิ่งที่อยู่บนโลกนั่นอาจเป็นเรื่องยากของการวัดค่าที่แท้จริงที่เป็นมาตรฐาน

เวลา...ตัววัดดรรชนีหนึ่งในทางคณิตศาสตร์ที่ผู้คนชอบเอามาเปรียบเทียบ ดั่งคำบางคำที่หลายคนอาจเคยได้ยินผ่านหูผ่านตามาบ้างแล้ว คำเชยๆที่ว่า เวลาของทุกคนบนโลกเท่ากัน(ซึ่งแท้จริงแล้วมีบุรุษนามหนึ่งที่กล่าวอะไรแล้วเราต้องฟังเคยพิสูจน์มาแล้ว เวลาในชีวิตของคนเราไม่เท่ากัน(เรื่องนี้พิสูจน์ในทางวิทยาศาสตร์ได้จากความสูงในแต่ในระดับที่เราได้อยู่) คนที่กล่าวคือ ไอสไตน์)...แต่เราใช้มันในการดำเนินชีวิตต่างกัน แท้จริงแล้วมันไกลไปกว่านั้น ผมคิดเอาเองว่าจุดมุ่งหมายของการมีชีวิตอยู่ของคนนั้นต่างหากที่เป็นเครื่องกำหนดชี้ชัดคุณค่าของการมีชีวิตอยู่ คนบางคนอาจชอบอยู่แบบเรื่อยเปื่อย สองชั่วโมงในการฟังเพลง สามชั่วโมงในการนอนหลับกลางวัน และหนึ่งชั่วโมงสำหรับการอ่านหนังสือพิมพ์หรือนั่งพริ้มกลางทุ่งนา แต่คนบางคนกลับเอาเวลาที่ว่าไปทำอย่างอื่น คร่ำเคร่งกับงานเอกสาร ฟาดฟันสารพัดวางแผนการเติบโตในหน้าที่ในงาน หรืออาจกล่าวรวบได้ชัดคือใช้เวลาที่มีไปแลกกับตัวเลขบนบัญชีในธนาคาร เช่นนั้นเพราะว่าจุดมุ่งหมายของคนเราต่างกัน หากแม้นเราเอาตัวเลขของเงินออมที่อยู่เป็นที่ตั้งดูเหมือนว่าการใช้ชีวิตแบบแรกดูเหมือนว่าจะไร้ซึ่งสาระ แต่เช่นกันหากแม้นเราเอาชีวิตแบบแรกเป็นตัวชี้ชัด..เช่นนั้นก็ดูเหมือนว่าการใช้ชีวิตแบบที่สองเป็นเรื่องที่จริงจังเกินกว่าจะถือเป็นเรื่องมากเกินจำเป็น

แต่อย่างไรก็ตาม..เราคงมีชีวิตหากยังไม่สิ้นลมหายใจ

บางคนอาจลืมไปว่าเรายังมีชีวิตอยู่ได้หากแม้นเรามีรายได้น้อย มีไม่มากที่ผู้คนบนโลกอดตายเพราะไม่มีจะกิน เพราะโลกไม่ได้ออกแบบมาว่าให้คนที่ไม่นิยมเงินทองต้องตายหากไม่กระสือกกระสน บางทีความสบายนั่นอาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เราเดินออกนนอกเส้นทางที่ควรจะเป็น ความสบายทำให้เรามองเห็นคุณค่าของสิ่งที่อยู่ในสายตาเบี่ยงเบนไป จากสิ่งหนึ่งกลายเป็นอื่น เช่นนั้นเพราะในสังคมยุคนี้มักเอาความสบายของคนอื่นมาเป็นมาตรวัดในการประสบผลสำเร็จในชีวิต เช่นนั้นคนเราจึงแสวงหาความสบายอย่างที่เราคาดฝัน นั่นอาจเป็นจุดเริ่มต้นของคำว่าไม่สิ้นสุด...เพราะสิ่งนั้นอาจเป็นสิ่งที่อยู่ในคำจำกัดความของคำว่ากิเลสได้ เมื่อใครก็ตามมีกิเลส เมื่อนั้นคำว่าพอก็จะไม่ปรากฏในของชีวิตของคนผู้นั้น

การตั้งเป้าหมายต่ำในการมีชีวิตไม่ใช่ดีแค่ทำให้เราผิดหวังน้อยเมื่อยามพลาด หรืออาจสมหวังง่ายต่อการคาดหวัง สิ่งที่ดีที่สุดของมันอาจเป็นเพียงการที่เราเข้าใกล้ถึงคำว่าพอใจ...คำที่อาจเป็นกุญแจดอกสำคัญที่ไขไปสู่ประตูของความสุขในใจคน

.....................................

เรื่องส่วนตัว...

2009-01-28T21:12:00.000-08:00

ตายแบบขาดอากาศ

ถ้าหากผูกคอตายอาจสิ้นสุดทุกอย่างภายในวินาทีเดียว แต่เราไม่แน่ใจได้ว่ากระดูคอเราจะไม่หลุด บางทีอาจกินเวลาการทรมานเท่ากับการที่ตัดสินใจโดดน้ำตาย

ตายแบบเสียเลือด

ถ้าหากกรีดข้อมือตายต้องเจ็บในทีแรกจากนั้นรอจนเลือดไหลจนหมดตัว บาดแผลต้องลึกมากๆ น่าจะต้องใช้เวลาไม่น้อย แต่น่าจะตายแบบเบลอ เพราะการเสียเลือดมากน่าจะทำให้เบลอและเวียนหัว

การปาดคอตัวเองน่าจะสั้นมาก แต่น่าจะเจ็บด้วยทรมานด้วย น่าหลีกเลี่ยง เพราะระยะเวลาก็น่าจะเท่ากับการขาดอากาศตาย แต่น่าจะทรมานมากกว่า ตายแบบนี้ฮาร์ดคอร์ ไม่ฉลาดเท่าไหร่นัก

การตัดเส้นเลือดใหญ่ เคยอ่านหนังสือมันบอกว่าเลือดจะหมดตัวภายในสองถึงสามนาที นั่นก็นานอยู่ดี แต่สำคัญคือไม่รู้ว่าเส้นเลือดใหญ่มันอยู่ตรงไหน

กินยาตาย

กินยาตายน่าจะทรมานที่สุด เพราะมันมีเวลาที่จะเปลี่ยนใจได้ เกิดรอดมาแล้วพิการทุกข์กว่าเดิมอีก การกินยาจึงควรหลีกเลี่ยง

กินยาฆ่าแมลง อันนี้เคยทำแต่กินน้อยไป ครั้งที่สองรินไว้ครึ่งแก้วแต่ดันไปดมเลยอ้วกแทน น่าจะไปเร็ว แต่ดูไม่น่าเป็นทางเลือกที่ดี

ทำร้ายตัวเอง

โดดตึกตายเค้าบอกว่าส่วนมากจะหัวใจวายตายก่อนตกถึงพื้น(ในกรณีที่ตึกสูงมากๆ) น่าสนใจแต่ถ้าหัวใจไม่วายคงเจ็บหนัก และที่สำคัญคือเกิดฟื้นมาล่ะยุ่งเลย

ยิงตัวตาย...นี่ไม่น่าจะนานเคยคิดหลายครั้งว่าจะไปยิงตัวตายข้างรพ.ตำรวจตอนตีสามตีสี่ที่คนน้อยๆ พอตายแล้วจะได้ไม่เป็นภาระของคนอื่นมาก ตายแล้วก็ยกศพเข้ารพ.เลย รบกวนที่บ้านจ่ายค่าทำศพให้(หวังว่าคงจะไม่เป็นภาระมาก) แต่ช่องโหว่คือปืนหายาก ไม่มีเงินซื้อ

ตายคาอก...

ตัดไปได้เลยเรื่องนี้ไม่มีทาง

วิทยาศาตร์

จากการศึกษาแล้วอยู่ในรถแล้วจุดเตาถ่านดีที่สุด ไหลตายไปเลย อาจสำลักหรือเจ็บปวดบ้างเป็นบางที แต่ในที่สุดแล้ววิธีนี้น่าจะเป็นทางออกที่เหมาะสมที่สุดสำหรับคนที่กลัวการทรมานอย่างเรา

............

คิดถึงบ้าน

2009-01-28T01:56:00.000-08:00

น่าเศร้าตรงที่เรามาอยู่บ้านเขาทั้งที่เราทะเลาะกับลูกเขา เราเข้าใจดีว่าเราไม่มีที่ไป แต่เราก็น่าจะเก็บอารมณ์ได้ดีกว่านี้ อย่างน้อยก็ไม่น่าที่จะหงุดหงิดกับตัวเอง

ทั้งสองออกจากบ้านไปในขณะที่เรากำลังนั่งคิดเรื่องต่างๆอยู่ เช่นนั้นเราจึงไม่ได้สังเกตว่าหลังจากนั้นมันจะเป็นอย่างไรสำหรับเรื่องภายในบ้าน เด็กหญิงปีนกำแพงออกไปในตอนนั้นเพื่อไปซื้อขนมในเวลาที่เขาทั้งสองคนไม่อยู่ เราเองก็ไม่รู้เรื่องจนไม่กี่นาทีเจ้าของบ้านทั้งสองได้กลับมาที่บ้านอีกครั้งเนื่องจากลืมโทรศัพท์

เด็กหญิงโดนต่อว่าจนตัวซีดเพราะตอนขากลับเด็กหญิงกำลังปีนรั้วบ้าน เราก็รู้เรื่องในตอนนั้น เขาทั้งสองต่อว่าเด็กหญิงเสียงดังจนเด็กหญิงตัวซีด พร้อมฝากความเครียดไว้ว่า "กลับมาก่อนเดี๋ยวจะฟาดให้"

จากนั้นไม่นานเด็กหญิงนั่งซึมอยู่กับที่ เข้าไปถามไถ่เธอจึงบอกว่าเธอกลัวโดนตี เช่นนั้นเธอจึงขอร้องให้เราช่วยโกหกในคราที่เจ้าของบ้านกลับมาหน่อยได้ไหมว่า..เราเป็นคนที่ใช้เธอไปซื้อของเอง

ตกเย็นเสียงรถของเจ้าของบ้านดังก่อนที่เสียงดุจะตามมา เราบอกไปว่าเป็นเราที่ผิดเองที่ใช้เด็กไปซื้อของ เจาขิงบ้านบอกทันใดว่าลำบากอยู่แล้วที่เรามาอยู่เพราะเนื่องจากเขาต้องทำตัวเป็นกลาง ไม่อยากเลยที่จะเหนื่อยแบบนี้อีก เข้าใจแบบง่ายๆคือ...การมาอยู่บ้านใครไม่ควรทำให้เจ้าของบ้านเดือดร้อน

เราเศร้าใจในวินาทีนั้น...เราไม่โกรธที่เขาโกรธ เราเศร้าใจที่ในที่สุดความจริงก็ปรากฏ เจ้าของบ้านไม่ได้มีความสุขใจเท่าไหร่ที่เราเข้ามาอยู่ เขาเองก็ลำบากใจที่เราเข้ามาอยู่โดยเขาต้องแบกภาระความสัมพันธ์ระหว่างลูกกับเพื่อนลูกเอาไว้ เราไม่ควรเพิ่มภาระให้พวกเขามากไปกว่านี้

เด็กหญิงขอโทษเราเมื่อเห็นเรานั่งเหม่อหลังจากที่โดนเหน็บต่ออีกชุดใหญ่ เรายิ้มบอกเธอไปว่า "ไม่เปนไร หนูโอเคใช่มั้ย"

ช่วงเวลาหลังจากนั้นเราพยายามคิดสถานที่ๆเราจะไปซุกหัวได้แต่ก็จนปัญญา เราไม่มีเงินทอง ที่ติดตัวก็เหลืออยู่ไม่ถึงร้อยเลยด้วยซ้ำ ความเศร้าใจที่เราสมเพชตัวเอง

เวลาผ่านไปเราสูบบุหรี่จนหมดซอง อยากซื้อใหม่แต่เกรงว่าเงินจะไม่พอแล้ว เย็นนี้คนในบ้านจะออกไปฉลองที่เพื่อนเราได้เลื่อนขั้นเงินเดือนใหม่ เราได้แต่นั่งคิดเรื่องเก่าๆ...พานพาน้ำตาไหล

เด็กหญิงเดินซึมเข้ามาหาเราเพื่อขอโทษอีกครั้ง เราเพียงยิ้มให้และลูบหัวเธอไป พลางก็มีความสุขที่ความเศร้าของเราได้ช่วยคนอื่นได้พ้นทุกข์บ้าง

..........

วันที่ใครก็ไม่อยากฟังเสียงของคุณ...

2009-01-27T21:06:00.000-08:00

อาการแบบนี้มันกลับมาอีกครั้ง ในยามที่คุณป่วยหากแม้นคุณมั่งมีเงินทองอาจมีคนมาห่วงใยดูแล หากแม้นไม่มีก็ให้อยู่กับการคาดหวังน้อยๆ เพียงใครสักคนมาแลกเรื่องบ่นกับคุณยามคุณท้อแท้

แต่เรื่องมันก็ยากเช่นนี้ เพราะยามที่คุณสลด..จะไม่มีใครเข้าใจจิตใจคุณได้นอกจากคุณ จำต้องจำใส่ใจเอาไว้ว่าคุณพยายามอย่าคาดหวังกับคนอื่น นั่นไม่ต่างจากการที่คุณเพิ่มเรื่องผิดหวังเข้าไปอีกหนึ่งเรื่อง เสี่ยงต่อการหนักใจยิ่งกว่าเดิม

มีแต่ตัวเราที่ต้องอยู่กับตัวเรา

จึงไม่แปลกที่อาการป่วยจึงลามปามกัดกินหัวใจของคุณให้แหว่งวิ่น คุณจึงป่วยหนัก และคนแล้วคนเล่าจะมองคุณด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

แต่ก็มีเหตุรองรับหลังจากนั้น จุดนี้ถูกอุดได้โดยฉับไว ยังมีคนที่อยากฟังคุณ มิใช่การฟังทางเดียว

คุณจ่ายเงินไป เขาก็ฟังเรื่องราวของคุณ

จิตแพทย์

.............

ระหว่างการเดินทาง

2009-01-25T18:58:00.000-08:00

ความเศร้าที่รู้สึกได้โดยที่ไม่ต้องใช้ตามอง การลาจากในครั้งหนึ่งของชีวิตที่เรียกความเป็นชีวิตกลับมาได้เป็นอย่างดี

ทำไมหลังจากนั้นความอยากมั่งมีจึงกลับมาโดยไม่รู้สาเหตุ

อยากทำงานหนัก

บทสนทนาของคนนั่งข้างพาวกกลับโลกของมนุษย์ที่แสนเอือมระอา

การพูดแบบตรงไปตรงมา...จบสิ้นการถนอมน้ำใจ ที่มาของการเดินทางที่เงียบกริบตลอดทาง

ถึงจุดหมายใครบางคนแสดงออกถึงแววตาที่บอกว่า ...ฉันกำลังจะสิ้นสุดการเดินทาง บางทีนั่นอาจหมายถึงปลายทางที่แปลว่าบ้าน แววตาที่ต้องเลี่ยงต่อการสบตา ทำได้แค่เพียงก้มหน้าและเดินออกมาจากฝูงคน

บนรถแท๊กซี่ที่ไร้ปลายทางที่แน่ชัด การปฏิสเธจากผู้เป็นมารดา ยังจะมีที่ไหนที่อ้าแขนต้อนรับอีก

ภาพนอกกระจกมัวขุ่น...น้ำคล้ายจะไหล พลันคิดถึงข้อความที่มาตอนตีหนึ่ง หมาตัวหนึ่งตายแล้ว...ผู้ส่งบอกมาเช่นนั้น คนแปลกหน้าที่นับเป็นพี่น้อง ใจความแสดงบอกว่าเขาเหนื่อยล้าเต็มกำลัง เช่นเดียวกับคนรักของเขา ต้นเหตุของเรื่องเศร้าทั้งหมดทั้งปวง

รถยังคงเดินหน้า ถอนหายใจยาวในความเงียบ...สักวันหนึ่งเธอจะไม่มีน้ำตา แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่รู้สึกเศร้าเสียใจ

..................

.................

ภาพนอกหน้าต่าง

2009-01-16T06:28:00.000-08:00

แสงแดดส่องจากช่องนอก หน้าต่าง
กลิ่นดอกไม้หอมเจือจางฝากลมมา นั่นไซร้
ต้นหนึ่งชิดริมรั้ว ครั้งหนึ่งเธอเคยหิ้วเอามาฝาก
ครั้งที่มันยังเป็นต้นไม้เล็ก ดุจดั่งรักเราสองเพิ่งก่อ

เสียงนกร้องกู่ก้องดังเป็นคู่ แทรกผ่าน
เรื่องวันวาน ย้อนคืนให้เห็น ภาพใกล้
คู่รักมัน เราสองเคยเคียงหนุนตัก
ฟังมันร้องเพลงรักใต้ต้นไม้ใหญ่ จำปา

ตะวันขึ้นทุกวันทิศเดิม ต่างจันทร์ที่ย้ายกาย ขึ้นสูง
บ้างเดิม บ้างลับ..ล้วนเป็นเรื่องไกลเกินกำหนด
ทั้งหมดเรารู้เรา มีพบมีจาก
เช้านี้ฉันลืมตาตื่น เรื่องดีคือฉันพรากจาก ฝันร้าย

...............

ออกกำลังกาย

2009-01-12T22:48:00.000-08:00

ในบางกอก...

2009-01-09T21:54:00.000-08:00

ผมฟังคนหนึ่งคนพูดถึงการเดินทางของเขา แววตาของเขาช่างสัตย์ซื่อ และจริงใจ
ผู้คนล้วนตื่นเต้นในสิ่งที่ได้ยินได้ฟัง บ้างบางคนจดจ้องเขาอย้างไม่กระพริบตา บ้างบางคนพยักหน้าตามคล้ายเขาเป็นนักอ่านนิทานที่มีเด็กน้อยคอยจ่อจดกับเรื่องราวของเขา

เวลาไหลร่วงเลยผ่าน ต่อมาเขากล่าวถึงอดีตที่เลยผ่านของเขา อารมณ์ร่วมเลยไปไกลเหมือนคอร์ดดนตรีที่เปิดทางกว้างสู่ท่อนฮุคที่ต้องการเน้นพลังของคำร้อง

มวนบุหรี่มอดไหม้ เรื่องราวไหลดำเนินผ่านไร้ความสะดุด ดุจกวีที่ผ่านการรจนาจากกวีเอก

นาทีนั้นฟ้ามืด เรื่องราวของเขาดับสิ้นไปแล้ว...ผมกำลังคิดถึงเรื่องราวอื่น มิใช่เรื่องของเขา

เรื่องที่หากเอ่ยกล่าวไป จะทำให้เรื่องราวของเขาดูจืดชืดสนิท ผู้คนจะสนุกจนหัวเราะร่า และมีน้ำตายามเรื่องเลยไกล...เรื่องราวที่ครบรส หาใช่เรื่องปลอบประโลมจิตใจ หรือสร้างสรรค์หัวใจให้มีกำลังสู้

ถึงเช่นนั้น...ผมเองก็ยังคงเงียบ และทบทวนเรื่องราวของตัวเองท่ามกลาง เสียงเล่าเรื่องของเขาที่ดังอยู่ในอากาศ

...................

ล้มเหลว

2009-01-05T21:41:00.001-08:00

ผมไม่เคยประสบความสำเร็จอะไรเลยสักอย่าง ไม่ว่าอยู่ที่ไหนผมก็ยังเป็นคนแบบนั้น ผิดพลาด และจมปลักอยู่กับที่อยู่ตลอด

อดีตที่ผ่านมาเป็นเพียงภาพลวงตา อนาคตก็เป็นภาพลวงตา ปัจจุบันก็เป็นภาพลวงตา

หลายครั้งผมหวังว่าเรื่องทุกอย่างจะจบสิ้นเสียที ให้มันจบลงเสียที แต่ดูเหมือนมันไม่เคยละสายตาจากผมแม้เพียงเสี้ยววินาที มันไม่เคยปล่อยให้ผมมีความสุข

ผมช่างสมเพชตัวเองเหลือเกิน

จะอะไรซะอีก...ผมมันเป็นคนขี้แพ้

สิ่งที่พระเจ้าได้เลือกให้ผมเป็น

ผมไม่ได้รังเกียจหรือชิงชังพระเจ้า ไม่ได้วอนขอให้ท่านเห็นใจ

เพียงผมอยากได้สิ่งๆหนึ่งที่ท่านสมควรมอบให้

เอาทุกอย่างไปจากผมให้หมดสิ้น...รวมถึงชีวิต

ปลดปล่อยผมไปซะ

วอนท่านเห็นใจ

..........

เหตุการณ์ซ้ำซาก

2009-01-04T01:57:00.000-08:00

ผมมักจะไปสถานที่ใหม่ๆเสมอ เจอผู้คนใหม่ๆ หลีกหนีผู้คนเก่าๆ

มากมายน้ำใจมอบให้ มากมายความรู้สึกดีตอบรับ

จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อผมมีใจให้ผู้คนเหล่านั้น ผู้คนที่คล้ายพาผมให้ลบลืมเรื่องราวเก่าๆ ฝันร้ายในอดีต

ในที่สุดพวกเขาเหล่านั้นก็เดินออกมาจากความมืด เปิดเผยตัวตนที่แท้ให้ผมได้มองเห็นและรู้สึก เดินเข้ามาล้อมวงประชิด แล้วเรียกร้องสิ่งที่ตัวเองอยากได้

ผมมีเพียงแค่ตัว และบาดแผลที่ยากต่อการรักษา เช่นนั้นสิ่งเดียวที่ผมสามารถมีให้พวกเขาเหล่านั้นเป็นเพียงแค่มิตรภาพที่ดี..มีเพียงแค่นั้น

เช่นนั้นจึงเกิดเรื่องราวเดิมๆอีกครั้ง...

การออกเดินทางครั้งใหม่ ผมยังคงไร้เพื่อน และหวังว่าคราวหน้าผมจะแข็งแรงดี

...............

เศร้า

2008-12-05T17:25:00.000-08:00

วันนี้อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหล เริ่มต้นวันได้ไม่ดีเลย รู้ดีว่าเมื่อเป็นแบบนี้ทุกอย่างจะคงที่ไปทั้งวัน
ไม่อยากบอกเลยว่าท้อๆ

ยังไงก็แล้วแต่จะสู้ต่อไป

ท่ามกลางความเย็น

2008-12-04T17:03:00.000-08:00

ผมแบกหนังสือไปขาย ร่อนเร่ทำทุกอย่าง ตื่นแต่เช้า กลับบ้านหลังเที่ยงคืน พูดเกินจำเป็น อ้อนวอนจนแทบใช้คำว่าขอร้องได้ รอบกายทุกอย่างช่างอึกทึก ผู้คนมากมี แต่ผมเหมือนได้แค่จับจ้องไม่มีส่วนร่วมใดๆกับเหตุการณ์ ความว่างเปล่าคล้ายรายล้อมโอบล้อมให้ผมรู้สึกอ้างว้าง กดผมเตี้ยลงต่ำดิน ไม่ก็ดันผมลอยล่องเคว้งอยู่บนท้องฟ้า ไม่มีใครสนใจสิ่งที่ผมทำ ทำลายเกียรติของหนังสือโดยการพูดเกินจำเป็น ผมทำลายเกียรติตัวเองเพียงหวังจะไม่ได้รับผลลำบากจากการทำงาน ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นหลังจากนั้น...หนังสือยังกองเท่าเดิม เท่ากับเงินในกระเป๋าที่ผมเตรียมเพื่อไปทอน ทุกคนไม่มีหนังสือกลับบ้าน และผมยังจมอยู่กับคำว่าผิดหวัง

..................

กำลังมา

2008-11-30T17:40:00.000-08:00

อยากเขียนหนังสือ คิดเอาเองว่าตอนนี้ถ้าได้เขียนหนังสือคงได้งานที่ดีชิ้นหนึ่ง คิดเองเออเองและคาดเดาไปเองต่างๆนานา

เดือนหน้ามีหนังสืออกมาอีกเล่ม งานที่แซงคิวออกมาอีกตามเคย งานชุดทดลองชิ้นใหม่ที่มีกลิ่นไอแปลกๆ งานที่หลังจากจบมันก็ไม่ได้เขียนอีกเลย คิดถึงการเขียนเรื่องยาวที่ค้างไว้ ผมกับพี่หมี คนที่ผิดหวังกับการงาน ผู้หญิงที่พยุงทุกอย่างในครอบครัวด้วยตัวคนเดียวโดยเก็บความเศร้าใจไว้คนเดียว เด็กน้อยที่ป่วยเป็นโรคและคอยเฝ้าจับพฤติกรรมของคนในครอบครัว คิดถึงเรื่องรักสี่ฤดู ใกล้จบเต็มที งานที่เขียนช้าที่สุดเท่าที่เคยเขียนมา เขาและเธอได้เจอกันอีกครั้ง ล่าสุดทั้งสองอยู่ด้วยกันที่ถนนเจ็ด งานที่อยากเขียนให้เสร็จ

เรื่องสั้นที่ต้องส่งเดือนนี้ความยาวหกเอสี่คอเดียฟรอนท์สิบสี่ เรื่องที่ควรเขียนในวันนี้หากมีเวลา เนื่องจากอารมณ์พุ่งขึ้นถึงขีดสุด แต่ท้ายสุดต้องหยุดทุกอย่างไว้ เพราะเราไม่อาจทำทุกอย่างได้สมดั่งใจ เช่นนั้นชีวิตมนุษย์ถึงได้มันส์เสียแบบนี้

**********

รอบสามวัน

2008-11-24T17:35:00.000-08:00

รู้สึกเหนื่อย มีอาการเครียด เมื่อคืนหน้าแดงจนตัวร้อน รู้สึกอึดอัด บอกน้องที่เฝ้าร้านหนังสือไปว่าเกิดผมเป็นอะไรไปให้โทรหาคนๆนึง คนที่ผมคิดว่าเขาจะยอมจ่ายค่าทำศพให้

ร้านหนังสือพอไปได้ น่าจะเป็นอาชีพที่ใช้ได้อาชีพหนึ่งเลยทีเดียวหากแม้นมีหนังสือให้คนเลือกเพียงพอ ผมเองโล่งใจเพราะคิดว่านี่คืองานที่ทำแล้วประสบความสำเร็จในรอบหลายปี ความภูมิใจเล็กๆน้อยที่ไม่ได้เห็นมานานแล้ว กำลังใจเริ่มมีขึ้นมาบ้าง และนั่นอาจเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

ตอนนี้อยากเขียนหนังสือ อยากเขียนมาก มีคนติดต่ออยากได้งานเรื่องสั้นไปลง นิตยสารที่น่าสนใจและตรงแนวกับงานของผม ผมคงต้องหาเวลาในเร็ววัน รู้สึกว่าตัวเองมีแรงขับเคลื่อนทั้งที่ร่างกายนั้นอ่อนแอ

ขอบคุณใครบางคนบนฟ้า ที่สอนให้ผมเรียนรู้ชีวิต

...............

เสียสละ

2008-11-21T22:56:00.000-08:00

ไม่เป็นไรหรอก สำหรับเราเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ
เราชินกับความเจ็บปวด
เธอเข้ามาเก็บเกี่ยวความรู้สึกของฉัน พอมันเหือดแห้ง เธอก็ลาจาก
พอมันเกิดขึ้นใหม่..เธอก็ทำแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนฉันเกือบเชื่อแล้วว่า...ฉันได้ตายไปแล้ว

วันนี้ฉันเหนื่อย ใครอยากได้อะไรต่อมิอะไรก็เอาไปเถิด

ฉันไม่โกรธ

ผมว่าผมทำใจได้แล้ว

2008-11-17T16:57:00.000-08:00

คงถึงเวลาแล้วล่ะที่ผมควรจะเริ่มต้นใหม่ มองไปข้างหน้า ผมคิดว่าผมเดินต่อไปข้างหน้าได้แล้ว ราวสี่ปีแล้วที่ผมไม่ได้ทำอะไรเลย เหมือนที่ชีวิตที่ผ่านมาสิ้นค่าไร้ประโบชน์ ความทรงจำของผมที่มีชีวิตก่อนหน้านั้นเหมือนเป็นภาพยนตร์ที่ผมเคยผ่านหูผ่านตา มันไม่เหมือนชีวิตผมเลยสักนิด ผมสูบบุหรี่จัดมากในช่วงนี้ แย่ตรงที่ว่านักสูบอย่างผมยังรู้สึกตัว วันใดที่"ดอน คิง"บอกว่า "เฮ้ย รู้สึกว่าเราจะดูมวยมากไปนะ" ความรู้สึกประมาณนั้นเข้าใจใช่มั้ย

เธอโทรมาหาผมหนึ่งครั้งหลังจากที่ผมบอกเธอว่าเราไม่ควรจะพูดคุยกันอีก เธอกำลังจะแต่งงาน ส่วนผมยังเป็นเพื่อนที่ดีของเธอไม่ได้ ไม่มีหรอกการตัดขาดความสัมพันธ์ระหว่างเราสอง วันหนึ่งเราต้องกลับมาคุยกันเหมือนเดิม เพียงแต่รอให้เรารู้ชัดถึงตำแหน่งที่เราสองคนยืนเสียก่อน ผมต้องเป็นเพื่อนที่ดีของเธอให้ได้ อย่างน้อยก็ต้องรู้สึกมั่นใจว่าผมต้องทำได้ เธอต้องเลิกสงสารผมและเลิกให้ความหวังลมๆแล้งด้วยคำพูดที่เธอคิดว่านั่นคือสิ่งเดียวที่ทำให้ผมมีชีวิตอยู่ได้ ถ้าเป็นไปตามที่คาดหวัง เราจะได้กลับมาคุยกันอีกครั้ง เราคงไม่ได้คุยเรื่องเก่าๆที่เราเคยทบทวนบ่อยๆ เธอคงเล่าเรื่องคนรักของเธอ ผมคงเล่าเรื่องการงานการเขียนหนังสือโปรเจคกระจอกงอกง่อยของผม เราต่างให้กำลังใจซึ่งกันและกัน เธอน่าจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์ ลูกสาวที่เธอฝันไว้ เด็กหัวหยิกและแก้มแดงใส่ชุดกระโปรงสีแดงลายจุดขาว ผมอาจจะมีแฟนสักคน อาจคบแบบรักๆเลิกๆ เธออาจเป็นที่ปรึกษาเรื่องราวความรักของผม ส่ายหัวเมื่อผมถูกหักอกอีกครา เราดื่มด้วยกัน และสามีเธอก็เพื่อนสนิทของผมในเวลาต่อมา

เช้าวันนี้ผมรู้สึกสดชื่นแม้ว่าเมื่อคืนผมจะดื่มหนัก ผมเน้นย้ำกับตัวเองว่าต่อไปนี้ผมต้องอดทนมากกว่าเดิม อย่าเจ้าอารมณ์ ผมเคยรับมือกับอารมณ์ได้ดีกว่านี้ ผมต้องเป็นคนดีอย่างที่ถูกที่ควร รู้จักการให้อภัย และช่วยเหลือคนที่แย่กว่าเรา ผมกำหนดรายละเอียดคร่าวๆในอากาศ และหวังว่าผมคงไม่ต้องกลับมาดูมันบ่อยนัก

***********

เรื่องที่เคยได้ยินมา

2008-11-16T23:38:00.000-08:00

ผมเพิ่งรู้ว่าเมื่อเรายิ่งเขียนหนังสือมากเท่าไหร่ เราก็จะรู้ว่าเราจะยังไปไม่ถึง เราอยู่จุดหนึ่งเพื่อที่จะไปจุดหนึ่งเสมอ เราฝันถึงเรื่องราวเรื่องหนึ่งที่อยากเขียน มันเป็นความแปลกใหม่ แล้วมันก็กลายเป็นอดีต ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่เรื่องที่อยู่ข้างหน้ากลายเป็นเรื่องในอดีต แต่เรื่องที่ยิ่งใหญ่นั้นคือความฝันที่ไม่รู้จักจบสิ้น ความฝันไม่เคยจบสิ้น เมื่อคุณมีความฝันคุณก็จะไม่มีคำถามในใจว่าคนเราเกิดมาทำไม เมื่อคุณมีความฝันคุณก็จะไม่ก่นด่าความทุกข์ที่คุณได้เผชิญ หากแม้นเรายังทำงานหนัก แลกทุกอย่างเพื่อให้มันเกิดขึ้น ความฝันก็จะยังคงอยู่ตลอดเวลา ไม่สำคัญว่าเราจะอยู่ที่ไหน แหล่งเสื่อมโทรมของเมืองใดเมืองหนึ่ง หรือในสังคมที่เสื่อมทราม สำคัญอยู่ที่ว่าใจเราอยู่ที่ไหน ที่นั่นมีความสุขหรือเปล่า แค่คิดว่า...นั่นเป็นจุดหมายปลายทางหนึ่งที่เราฝันไว้ เฝ้าฝันถึงความสุข แม้นจะยังไปไม่ถึงแต่นั้นคงไม่ใช่ปัญหา เพราะสำคัญว่า เพียงเรารู้จักฝันถึงความสุข เราก็จะมีความสุข

งานชิ้นหนึ่งกำลังจะเริ่มต้น งานชิ้นหนึ่งกำลังจะจบสิ้น

ดูเหมือนว่าเรื่องที่ไกลออกไปเริ่มมีภาพพลางพาให้มองเห็นอีกแล้ว

*********

ผมถามตัวเองว่า "เราเลิกเขียนหนังสือได้จริงหรือ"

2008-10-29T19:10:00.000-07:00

2007-10-04T21:01:00.000-07:00

คุณเคยมึนหรือเปล่า?

ผมเองเคยมึนเพราะคาร์บอนไดอ๊อกไซด์ เคยมึนเพราะเหล้าและเบียร์ต่างๆนานา แต่ไม่เคยมึนเพราะกระแสการหมุนวนของสังคมมนุษย์ที่เปลี่ยนไปทุกวี่วัน ความอยาก ความโลภ ทำให้มนุษย์ตั้งโจทย์ให้ยากขึ้นทุกๆวันและยากขึ้นไปกว่าเดิมากมาย บาปบุญคุณโทษดูเหมือนจะเป็นเพียงรูปเสือที่ติดอยู่ข้างฝาผนังไม่มีแม้แต่หมาตัวใดที่จะยำเกรงสิ่งเหล่านั้นอีกต่อไป ผู้คนในสังคมยุคนนี้เข้าสู่ยุค "วัตถุนิยม"อย่างเต็มตัว...ผมคิดเช่นนั้น

งานที่ผมทำตอนนี้ทำให้ผมคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาในชีวิตผมเมื่อหลายปีก่อน ผมทำแต่งานงานงานและก็งานและก็งานและก็งานอีกงานแล้วงานเล่า ผมทำงานจนลืมทุกสิ่งเพราะปราถนาให้มันมีความสมบูรณ์โดยเสร็จสิ้น ให้มันสมบูรณ์เต็มสมบูรณ์ แต่ในคราที่เราทำงานนั้นก็ทำให้เราลืมเลือนเรื่องราวหลายหลายอย่าง ลืมเลือนคนที่อยู่เคียงข้างเรา ลืมเลือนคนที่เราต้องเอาใจใส่ ลืมเลือนความเป็นมนุษย์...เพราะงานสอนให้คนที่ทำนึกถึงดอกและผลที่กำลังจะออก งานทำให้คนที่ทำมองเห็นแต่ข้างหน้าที่สวยงาม งานปลูกฝังความเห็นแก่ตัวถ้าไม่ทำมันแบบพอดิบพอดี ไอความพอดิบพอดีนี่แหละที่เขาว่ายากกันเป็นหนักหนา...เพราะปัญหามีอยู่ว่า อะไรคือความพอดิบพอดี!!

วันนึงไม่นานนี้ผมเคยจับชั่วโมงการโทรศัพท์เรื่องงาน สามชั่วโมงสี่สิบสองนาที!!เป็นคำตอบที่ผมใช้โทรศัพท์พูดคุยปรึกษาและวางแผนงาน นั่นเป็นเพียงเวลาออนแอร์...นอกเวลาปกติผมยังต้องคิดเรียกคนมาประชุมและคอยคิดถึงเรื่องการวางแผนในระยะยาวเพื่อความปลอดภัยของบริษัทและคู่ค้า แล้วในวินาทีหนึ่งผมก็ต้องสะอึกเมื่อคิดถึงว่า "นี่มันวงเวียนชีวิตเดิมๆ"

สัญญาอยู่ตรงนี้เลยว่าผมจะไม่ทำงานแบบนั้นอีก และเมื่องานทั้งหมดได้สิ้นเสร็จในเวลาอันใกล้นี้ ผมจะออกเดินทางอีกครั้ง กลับไปอยู่ในซอกมืด อยู่แบบหวาดผวา อยู่แบบเดิมเดิมคล้ายดั่งสองปีกว่าที่ผ่านมาแล้ว เพราะผมชอบแบบนั้น

มีเรื่องสองสามเรื่องที่ค้างคาอยู่ซึ่งตอนนี้เสร็จไปแล้วหนึ่งเรื่อง ผมเพียงหวังในอีกไม่นานนี้ทุกอย่างจะสิ้นเสร็จสมบูรณ์...ผมเพียงหวังผมจะได้จากไปอยู่ที่ที่ควรไปเสียที ผมเกลียดเมืองเมืองนี้ และเกลียดความวุ่นวายที่ไม่รู้จักจบสิ้น

"ขอให้งานผ่านพ้นไปได้ด้วยดี"...ถ้านี่เป็นคำอฐิษฐานผมหวังเพียงว่าจะมีใครบนเบื้องบนสักคนที่ได้ยินมัน

......................

"do not let me be lonely tonight"

2007-09-29T22:59:00.000-07:00

ช่วงนี้ผมมีปัญหากับตัวเองอย่างหนัก ฟุตบอลที่เคยดูแล้วสนุกกลับเป็นไม่สนุกเหมือนเคย เพลงที่เคยฟังแล้วรู้สึกดีอย่างไม่มีเบื่อเป็นคราวนี้ที่แตกต่างกันออกไป และสำคัญตรงที่แม้นไม่ได้เปิดฟัง...เพียงแค่คิดถึงก็เกิดการรำคาญแล้ว

ผมสับสนทั้งที่ทุกอย่างกำลังจะดี

มันคงแปลกประหลาดนะถ้าคุณรู้ว่าทางที่คุณกำลังเดินไปจะมีจุดหมายปลายทางไปที่ที่ใครหลายคนฝันไว้ และเป็นปลายทางที่ใครหลายคนมุ่งหวัง...ใช่แล้ว ผมก็เคยมุ่งหวังที่จะไปปลายทางนั้นให้ได้ และผมก็เคยเดินทางไปแล้ว อย่างที่ผมบอกว่ามันคงแปลกถ้าคุณรู้ว่าปลายทางที่คุณกำลังเลือกเดินไปแม้จะมีทุกอย่างที่คุณรออยู่แต่คุณกลับลังเลที่จะเลือกปลายทางแห่งนั้น

ผมชอบความมั่งมีแต่ผมก็ไม่ลืมความอดอยาก ผมชอบอิ่มแต่ความอดสอนอะไรผมได้มากกว่าความอิ่ม ผมคลั่งการมั่งคั่งแต่ความยากไร้กลับสอนผมในเรื่องน้ำใจและการให้...เวลาผ่านผมกลับลืมเลือนสิ่งที่ผมอยากได้ไปเสียแล้ว

สองปีที่ยากไร้..สองปีที่อดยาก แต่ก็เป็นสองปีที่ชีวิตเต็มไปด้วยชีวิต ได้รู้ว่าภาพไหนจริงและภาพไหนเป็นมายา เป็นสองปีที่คุ้มค่าผมคิดเช่นนั้น

ผมยืนอยู่บนปลายทางที่จะเลือกเดินทางที่เห็นจุดหมาย ผมยืนอยู่อย่างสับสน

ขวาคือชีวิตที่ชื่นสุขดั่งเดิม..ส่วนซ้ายเป็นชีวิตที่ลุ้นระวังทุกขณะ

จะมีประโยชน์อะไรหากมือเราเต็มไปด้วยเงินแต่กลับเป็นคนที่ไร้หัวใจ จะมีประโยชน์อะไรถ้าเราจะกลับไปในเส้นทางที่เต็มไปด้วยมายา

"ความอดอยากไม่ใช่เหรอที่สอนผมให้เป็นคน"

..........................

"เมืองหดหู่"...

2007-09-29T02:40:00.000-07:00

"เงินไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่าง" ผมเขียนเช่นนี้ไม่ใช่เป็นเพราะบรรลุถึงแก่นธรรมหรือว่าพลัน 'ซาโตริ' แบบในนิกายเซนได้ ผมพลันคิดได้เพียงเพราะว่าในตอนที่ผมต้องการมันเป็นที่สุด ในตอนที่ผมต้องการใช้มันอย่างเป็นที่สุด กลับกลายเป็นรู้สึกว่า "เงิน" ไม่มีความหมายอีกต่อไป

บ้านเก่าๆ ห้องแคบๆ ต้นไม้ที่ไม่เล็กไม่ใหญ่ ต้นลั่นทมที่ผู้คนเปลี่ยนชื่อเพราะชื่อมันแสลง สถานที่ซึ่งยากไร้ซึ่งความเจริญมันหายไปแล้ว หายไปหมดแล้ว

บ้านหรูหรา ต้นไม้ที่รูปกายสวมสง่า ดอกไม้ที่ชื่อสุดแสนสะมะหลา สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยความเจริญตรึงปักอยู่ตรงหน้าผมเพียงใกล้มือเอื้อม เมืองที่มีสถานที่สุดแสนศิวิไลซ์ ทั้งใครก็บอกผู้คนมีความศิวิไลซ์ สิ่งก่อสร้างทั้งสังหาริมทรัพย์และอสังหาริมทรัพย์ล้วนผู้คนบอกมันมีความ "ศิวิไลซ์" ผู้คนเดินขวักไขว่มากมายสร้างวงโคจรของชีวิตในเมืองขึ้น รถวิ่งเร็วขึ้น คนวิ่งเร็วขึ้น หมาวิ่งเร็วขึ้น คล้ายทุกอย่างกระตุ้นซึ่งกันและกัน คล้ายทุกอย่างต้องพึ่งพากัน หรือนี่คือจักรวาลของเมืองหลวงที่มีความโลภและโสสมมของจิตใจมนุษย์เป็นจุดศูนย์กลาง

ตึกที่สูงสง่าเด่นไม่เด่นเดี่ยวล้วนมีเพื่อนฝูงสูงเคียงข้างยืนอยู่ข้างหน้าในคืนเหงา ไฟในตึกออฟฟิศร้างส่องแสงให้รู้ว่าภายในตึกแสงสีสวยแต่ภายในตึกในชั้นนั้นเป็นว่างเปล่า เพียงเปิดไฟเพื่อความสวยงามของตึก ใครได้ยลอาจรู้สึกได้เป็นความงามที่แสนเงียบเหงาและหดหู่ เมืองที่รถไฟฟ้าเคลื่อนที่ในยามค่ำยังคล้ายโรแมนติคได้ เมืองที่มีไฟป้ายหลากหลายสีส่องแสงเต็มทั่วท้องถนนยังสามารถให้อุณหภูมิภายในหัวใจเป็นเย็นเฉียบ หรือจุดศูนย์กลางของระบบสังคมศิวิไลซ์นี่คือความเศร้า...ใครรู้วานบอก?

บุหรี่สองตัวถูกเผาผลาญแบบกระชิดชั้น ควันของมันคล้ายถูกกลืนหายทุกหยาดหยด ผมค่อยปล่อยควันไปแบบช้าๆและช้าๆ ภาพบางภาพและคำพูดของใครบางคนผ่านเข้ามาในสมอง ทำเอาสมองคล้ายชาด้านในชั่วขณะหนึ่ง

"หกโมงครึ่งผมมาถึงที่ทำงานและกลับบ้านหลังสี่ทุ่มทุกวันครับ ที่นี่เราทำงานกันหนัก"

"ออฟฟิศเราไม่มีใครกลับก่อนหกโมงเย็น คุณต้องรู้ว่านายเราทำงานหนัก เราได้โบนัสเยอะมากจริงๆ บางทีที่เราไม่ได้ติดต่อกลับไปในทันทีเพราะว่าเรายุ่งมากจริงๆค่ะ"

"คุณมีลูกไหม?"ผมถามคนทั้งสอง

"$#$#@@$#@"ทั้งสองตบสรุปว่ามีทั้งคู่

.............................................

ผมเข้ามาในเมืองศิวิไลซ์เพราะความจำเป็นในการทำงานเรื่องหนึ่ง เพราะความจำเป็นต่อการดำเนินชีวิตในภายภาคหน้า ผมเข้ามาสวนทางกลับทางที่ผมได้ออกไปเมื่อสองปีที่แล้ว "สองปีที่แล้ว" ไม่นานนักและไม่น่าที่ผมจะลืมอะไรบางอย่างที่ง่ายๆได้ มันน่าจะเป็นเช่นนั้น

??????????

ความสับสนในที่สุดก็สร้างคำมาหนึ่งประโยค หนึ่งคำถามต่อตัวเองปรากฏในชั่ววินาทีหนึ่งในคืนอันว่างเปล่า "ผมไม่แน่ใจนักว่านี่เป็นเมืองที่ผมเคยอยู่?"

ควันบุหรี่มวนที่สองจางหาย เสียงหัวเราะของใครคนหนึ่งทำลายความเงียบในคืนเหงา คำถามบางคำถามล่องลอยอยู่กลางอากาศ "นี่หรือคือเมืองที่เราเคยเสียน้ำตาทุกค่ำคืนเพื่ออยากจะกลับมา" ไม่นานนักใครคนนั้นส่ายหัวพร้อมกล่าวในใจ "เราจะออกไปให้เร็วที่สุดเท่าที่เร็วได้"

..............................................

กุญแจบ้าน

2007-07-07T00:34:00.000-07:00

มาแล้ว มาแล้ว มาแล้ว

จำชื่อผ่านทางและพาสเวิร์ดได้แล้ว

กุญแจบ้านหลังนี้...เจอแล้ว!!!

ใครเลยจะรู้...

2007-02-04T08:22:00.000-08:00

ถ้ามีใครผ่านมาทางนี้ช่วยบอกด้วย ที่นี่คล้ายกลายเป็นบล็อกรกร้างไปแล้ว ไม่ใช่เพราะว่าใคร เป็นเพราะผมเอง
หลายครั้งครั้นเดินผ่านไปมาคล้ายกับแกล้งมองไม่เห็น แต่ไม่ว่าใครก็ตามบนโลกไม่สามารถไม่รู้สึกกับสิ่งที่เคยรู้สึกได้ ผมคิดเช่นนั้น
รักเป็นอย่างไร...ในชีวิตนี้ไม่เคยถามใครและไม่เคยมีใครถาม แต่เคยเห็นคนอื่นตั้งคำถามนี้ขึ้นมา
รักที่สุขสมเป็นอย่างไรไม่ทราบได้ อาจเป็นเพราะว่าผมเองไม่พยายามที่จะไขว่ขว้ามัน อาจเป็นเพราะว่าผมเองไม่พยายามรักษามันให้ดี
ถ้าจะต้องโทษใครสักคน...ก็คงต้องโทษตัวเอง
ทุกๆเช้าในวันที่อากาศหม่นหมอง หรือทุกๆคืนที่ท้องฟ้าดูหมองเศร้า บ่อยครั้งที่ผมกลับไปนึกถึงเรื่องรักเก่าๆของผม
มีรอยยิ้มบ้าง...มีน้ำตาบ้าง อานุภาพของความรักนั้นมีอยู่จริงผมเชื่อเช่นนั้น
นั่งคิดเรื่องตัวเองแต่กลับไปคิดเรื่องบล็อกได่อย่างไรก็ไม่รู้...บล็อกร้าง คลายหัวใจที่รกร้าง แต่พอกลับมาสิ่งเดิมๆก็ยังคงอยู่เสมอ อาจมีบ้างที่ความรู้สึกได้เปลี่ยนแปลงไป
มีคนบอก...เวลาช่วยเยียวยาทุกอย่างได้ ผมเองก็เชื่อนั้น
ที่นี่เปรียบอารมณ์ด้านเหงาทั้งหมดของผม เป็นไปได้อาจเป็นเพราะว่าในช่วงนี้มีเรื่องให้คิดมากมายจนลืมไปว่าเราอยู่ในช่วงเหงา
กลับมาเหมือนทุกอย่างโปร่งโล่ง แต่บางสิ่งบางอย่างที่เคยฝังลึกลงไปในจิตใจยังไม่แปรเปลี่ยน
รักๆๆ...รักของผมในชีวิตที่เคยจริงจังมีสามครั้ง ว่าไปแล้วผมเองเป็นคนทำพังทั้งสามครั้ง
น้ำตาและหัวใจที่มีช่องโหว่เป็นหลักฐานชั้นดีที่หลงเหลือทิ้งไว้ให้เป็นร่องรอยแห่งความทรงจำ
คุณคนเดิมทั้งสามคงเปลี่ยนไปแล้วเช่นเดียวกับผมที่เปลี่ยนไป...ผมอบอุ่นเหลือเกินที่คิดถึงคุณทั้งสามคน
ป่านนี้คุณจะอยู่ที่ไหน ป่านนี้คุณจะอยู่กับใคร...เป็นเรื่องที่ผมใคร่ครวญคิดเสมอมา
ดาวที่เราเคยดูกัน เพลงที่คุณชอบ หนังที่เราเคยทะเลาะกัน เป็นผมที่ไม่เคยลืม...ผมคิดถึงพวกคุณเหลือเกินในค่ำคืนนี้
หมอนนุ่มๆเหม็นๆใบหนึ่งทำหน้าที่แทนตักพวกคุณได้เป็นอย่างดี...คุณก็รู้ใช่ไหมว่าผมชอบนอนตักอ่านหนังสือเป็นที่สุด(พร้อมสูบบุหรี่ด้วยนะ)
อากาศเริ่มเย็นแล้ว คงไม่ดีนักถ้าผมจะจมความรู้สึกเช่นนี้ไปนานๆ
เมื่อก่อนตอนอยู่ใกล้คุณผมคงอยากอยู่ในช่วงเวลานี้ไปนานๆ...แต่เมื่อเป็นเช่นนี้ ตอนที่ผมอยู่เพียงลำพัง
คุณคงไม่โกรธผมนะ...ถ้าผมจะขอตัวไปนอนก่อนที่จะมีน้ำตา
....................................

""""""""

2006-11-18T03:03:00.000-08:00

เคยได้ยินหลายคนกล่าว...ชีวิตคือการเดินทางไกล ผมเองไม่แน่ใจนักว่าครั้งแรกที่ได้ยินประโยคนี้ ผมนั้นรู้สึกหรือเข้าใจมีนมากน้อยแค่ไหน หลายวันที่ผ่านมานี้ หลังจากที่ใช้เวลาที่มีอยู่ในแต่ละวันไปคิดถึงเรื่องของคนอื่น ส่วนที่เหลือ ก็นำมาย้อนคิดเรื่องของตัวเอง เมื่อเรากลับไปย้อนคิดถึงสถานที่ๆจากมา จึงทำให้รู้ว่าเป็นเราที่ได้เคลื่อนที่ แต่บางครั้งชีวิตของคนก็ไม่ได้มีความหมายเหมือนระยะพิกัดทางฟิสิกข์ อาจเป็นเพราะกับชีวิตคน บางครั้งการอยู่กับที่ก็เหมือนกับการเดินทาง เราสามารถเรียนรู้คนได้มากขึ้น เรียนรู้โลกได้มากขึ้น มองเห็นสิ่งต่างๆได้ชัดขึ้น บางครั้งเพียงเราหยุดอยู่กับที่ ในครั้งนั้นหัวใจเราอาจเดินทาง
ผมเดินทางมากกว่าปกติ ในระยะเวลาสองสามวันนี้ ถึงตอนนี้ผมเพิ่งเข้าใจว่า บางทีผมอาจเพิ่งมาถึงเชียงใหม่ ผมพยายามย้ายที่อยู่ คิดว่าคงจะเปลี่ยนสถานที่นอนหลังจากนี้ หลังจากที่รบกับสิ่งที่มองไม่เห็นอยู่นาน
ผมไม่แน่ใจนักว่า...บางครั้ง วันเวลาที่ผ่านไปในชีวิต แต่ละวินาที แต่ละชั่วโมง อาจเป็นระยะเวลาในการเดินทางของชีวิต ผมชอบย้อนกลับไปมองวันเวลาเดิมๆ เรื่องเก่าๆ มันเพียงพอที่จะสามารถทำให้เรามีเรื่องวุ่นๆในจิตใจได้บ้าง บางครั้งความเงียบเหงามันร้ายกาจกับความผิดหวังเสียอีก
มองกลับย้อนเวลาไป...ในตอนที่เดินทางออกมาจากบางกอก ระยะทางที่จากมาก็เท่าเดิม อาจมีเพีงเวลาเท่านั้นที่เพิ่มขึ้น มากขึ้นในวินาทีที่ผ่านไป บางทีการมองโลกของผมนั้นอาจเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว บางทีหลายสิ่งในตัวผมเปลี่ยนไปโดยที่ผมไม่สามารถรู้ เพียงสังเกตรอบข้าง บางครั้งเรานั้นจึงรู้ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป แมวสามสีที่จากเป็นสาวโสด กลับกลายที่เสียสถานะภาพการเป็นโสด ต้นไผ่ที่โตขึ้นในทุกวัน
ยอมรับ...หลายอย่างอาจเปลี่ยนไป ไม่ใช่แต่เพียงผู้อื่น เป็นเราก็เปลี่ยนไปด้วย จากที่เคยร้องไห้ดังๆ ตอนนี้กลับเบาลงกว่าเดิม
.................................

เสียงบ่นของหัวใจ...

2006-11-11T04:02:00.000-08:00

ผมเคยเขียนไว้ครั้งหนึ่งในบันทึก "บางครั้งคนที่เราอยากจะลืมนั้น อาจเป็นคนที่เราควรจดจำไว้" ส่องกระจกเห็นภาพใบหน้าตัวเองอย่างชัดเจน แผลเป็นที่ผากข้างขวา บ่งบอกถึงเหตุการณ์หนึ่งในชีวิต เป็นทุกครั้งที่เห็นมันกลับทำให้ย้อนกลับไปคิดถึงอดีต ความเจ็บปวดไม่ใช่ปัญหาในวันนี้ เนื่องจากความเจ็บปวดทางร่างกายเพียงไม่นานก็จางหาย แต่ค่ำคืนวันนั้นเป็นคืนที่มีมากกว่าความเจ็บปวด
บาดแผลที่อยู่บนหน้ามีไว้เพื่อย้ำเตือน...ถึงแม้เป็นเพียงบาดแผลเล็กๆ แต่สิ่งที่อยู่ในบาดแผลนั้น ยิ่งใหญ่แม้กระทั่งหลับตาแล้วยังคงรู้สึกได้ มีคนบอกยามที่เรามีบาดแผลในจิตใจ เรามักได้ยินเสียงของหัวใจตัวเอง
เสียงของหัวใจนั้นมันมักจะบ่นเป็นเสียงเบาๆ...เราต้องตั้งใจฟัง มันจะเต้นเป้นจังหวะช้า มีเพียงเราที่จะได้ยินเสียงนั้นเพียงคนเดียว เป็นเพราะว่า ผู้คนนั้นมักไม่ค่อยใส่ใจกับเสียงหายใจของผู้อื่น คนมักจะชอบฟังแต่เสียงหัวใจของตัวเอง นั่นอาจเป็นสาเหตุที่เราไกลจากความจริงใจ
ดึงผ้าห่มคลุมตัวเองในคืนอันเหน็บหนาว เข้าใจเป็นร่างกายที่ได้รับความอบอุ่น เพียงอยากให้เข้าใจ บางครั้งคนเราก็ไม่รู้จักพอ อยากได้ในสิ่งที่ต้องการมากกว่า ในตอนนี้เพียงอยากได้ความอบอุ่นในหัวใจ
มองเหม่อไปที่เพดาน...เห็นแมงมุมชักใยอย่างชัดเจนเป็นเพราะเปิดไฟนอน เป็นเพราะเราป่วยและเผลอนอนหลับไป ลุกขึ้นไปปิดไฟอย่างไม่เต็มใจนัก เพียงเพราะร่างกายไม่สมบูรณ์ แต่ในใจต้องการความมืด เพียงเพราะความสว่างไม่ส่งผลดีต่ออย่างใดในเวลาที่ต้องจินตนาการภาพถึงใครคนหนึ่ง เพียงต้องการคิดคืนนี้อยากให้เธอมานอนอยู่เคียงข้าง
หลับตา...คิดถึงเธอ คนที่เคยอยากลืม แต่ภาพที่ต้องการเห็นกลับไม่ปรากฏ เป็นเช่นนี้ยามที่เราต้องการกลับไม่เป็นอย่างที่หวัง สิ่งเดียวที่เกิดในตอนนี้กลายเป็น การที่เราได้ยินเสียงของหัวใจตัวเองอย่างชัดเจน
......................................................

ใกล้...

2006-11-05T05:05:00.000-08:00

ยามที่พวกคุณป่วย พวกคุณรู้สึกอย่างไรหรือ? ตัวผมเองไน้นไม่ได้มีความรู้สึกว่าตัวเองป่วยอยู่บ่อยๆ ครั้งที่จำได้หนักๆในชีวิตเป็นตอนที่อยู่ปอสอง ผมจำได้ว่าหลับไปเลยหนึ่งวัน เหตุดกิดเพราะ ชอลิ้วเฮียง หรืออาจบอกว่าเกิดจากไม้เสียบลูกชิ้รไม้เดียวก็ได้
ผมตื่นมาในวันรุ่งขึ้นตอนเย็น...จำอะไรได้ไม่มากนักในเย็นวันนั้น รู้แต่เพียงว่าหลายคนบอก ถ้าส่งผมถึงมือหมอช้าไปเพียงสิบนาที ผมต้องตาย
......................................
หลังๆมีคนบอกเป็นผมที่ป่วย ผมยอมรับว่าใช่ อาจจะเป็นทางจิต ยากไหมที่จะรักษาโรคที่ว่านั้น ผมคิดว่าไม่ยาก เป็นผมเองที่ไม่พยายามจะรักษามัน ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองป่วย ในหลังๆมานี้ ผมป่วยบ่อยทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีอาการเช่นนี้มาก่อน อาการหนักขึ้นๆในทุกที และทุกครั้ง ผมได้ยินลมหายใจตัวเองชัดกว่าเดิม จนบางครั้งผมรำคาญมัน หลายครั้งที่ผมไม่อยากได้ยินเสียงมันอีก ไม่ว่าจะตอนที่ตื่นอยู่หรือตอนที่ผมไม่ตื่นก็ตาม
เป็นไปได้ที่ว่า...ถ้าภายในใจเราอ่อนแอ ทุกอย่างก็จะแย่ตามลงไป
.......................................
คนที่เรียนคณิศาสตร์จะรู้ว่า เรามักหาวิธีที่ง่ายที่สุดไปไขกุญแจแห่งปริศนา วิธีที่เหมาะสมกับเรา วิธีที่ง่ายสำหรับเรา ในชีวิตของผมๆคิดว่าคณิตศาสตร์เป็นสิ่งที่ผมถนัดที่สุด ผมเคยถึงกับเกือบบ้าเพราะมัน ผมจมลงไปอยู่กับมันมากกว่าที่คนอื่นใช้เวลาในชีวิตไปอยู่ โชคดีที่ผมไม่เรียนต่อเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพียงเพราะว่าเรื่องบางเรื่องทำให้ผมต้องถอยออกมา
ปี สองปีที่แล้ว ผมผิดหวังในเรื่องคนรอบข้างที่ผมใช้ชีวิตอยู่ ผมตัดสินใจล้างไพ่ทั้งหมด ลืมทุกคนและตั้งต้นใหม่ ทุกคนในชีวิตใหม่ของผมคล้ายกับต้นไม้ใบหญ้าที่อยู่รอบตัวผมในเมื่อสองปีก่อน ส่วนต้นไม้ใบหญ้าในตอนนี้คล้ายกับเป็นเพื่อนของผมในเมื่อสองปีก่อน ผมคุยกับสิ่งที่ไม่มีหัวใจมากขึ้น พยายามใส่หัวใจให้มัน พูดกับมัน ผมเชื่อว่าเมื่อเราใส่หัวใจให้กับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เพียงเราเชื่อ มันก็จะมีหัวใจ
.....................................
ไข้หวัดมาเยี่ยมเยือนตัวผมเป็นครั้งที่สองในรอบหนึ่งเดือน เหงื่อมากขึ้นกว่าเดิมจนผมอดไม่ไหวต้องไปอาบน้ำ สมองคิดช้ากว่าเดิมมาก แต่ได้ยินเสียงลมหายใจชัดกว่าเดิม มันคล้ายหนักแน่นแต่อ่อนล้า เสียงมันท้อแท้สิ้นหวัง จนผมอดไม่ไหวต้องพูดบางอย่างปลอบใจมัน
น้ำตา...น้ำตาผมไหลอีกแล้ว ผมช่างอ่อนแอกว่าที่ทุกคนคิด แต่ผมไม่เสียใจหรอกนะ บางทีเสียงร้องไห้ของผม มันอาจฟังแล้วหดหู่มากกว่าเสียงลมหายใจของผมเสียอีก
....................................
หลังอาบน้ำแล้วจะมีวูบหนึ่งที่คุณมีสติ ผมฉวยโอกาสนั้นไว้แล้วเขียนบันทึกนี้ให้พวกคุณอ่านกัน บางคนคิดว่าผมไม่แผนการสำหรับชีวิตของผม ผมอยากบอกว่า เป็นทุกอย่างที่ผมวางแผนไว้แล้ว ผมวางแผนแบบคณิตศาสตร์ รวดเร็วและผมสามารถทำเองได้ กับคอมพิวเตอร์เวลามันมีปัญหามากๆคงรีเซ็ทแล้วตั้งใหม่หมด กับผู้คนบางทีอาจแตกต่าง เราไม่สามารถลืมบางอย่างได้หมดจดเหมือนคอมพิวเตอร์ บางทีเราอาจหาวิธที่เหมาะสมกับเรา
ท่ามกลางผู้คนที่วุ่นวายตอนนี้ มีเสียงพลุ เสียงประทัด ผมมองแล้วทำให้ลืมเลือนบางสิ่งบางอย่างไปได้บ้าง คล้ายวิธีสุราบำบัด เพียงอยากลืมเรื่องบางเรื่องในเวลานิดๆ บางครั้งผมยอมเอาเวลาในชีวิตซื้อบางสิ่งเพื่อเวลาที่มีค่าเพียงน้อยนิดนั้น ผมยอมรับ เป็นวิธีที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย
ดูเหมือนว่า...เหงื่อผมเริ่มจะมากขึ้นทุกที
มองพลุที่สวยงามบนท้องฟ้า...อยากเก็บอะไรดีๆฝากให้พวกคุณ ก่อนที่ผมจะเริ่มเหนื่อยอีกครั้ง

.........................................
แสงพลุสว่างไสว เป็นประกาย บนฟ้า
งามแทบจนดวงดารานั้น หวั่นไหว
วูบหนึ่งของแสงพลุ คล้ายชายตามองค้อน ดารา
จนไฟมอด จึงรู้ ดวงดารายัง คงอยู่
..........................................
นั่งสูบบุหรี่อยู่ ข้างร้าน ริมทาง
ต่อมามีคนเดินผ่าน ยอมรับ ทำใจสั่นไหว
กำหนดลมหายใจออก ปล่อยไปเป็น ทางยาว
หลับตาพริ้ม ในความมืด มีภาพอยู่ ภาพหนึ่งจริง
..........................................
ครั้งหนึ่งมีคนถาม เธอชอบสิ่งใดบน ท้องฟ้า
จำได้ว่า ครานั้นทำใจผม หวั่นไหว
เหลือบมองเธอ คล้ายเธอ มองมา
กุมมือเธอตอบ ที่เคียงข้างบนพื้นดิน มิใช่บนท้องฟ้าหรืออื่นใด
..........................................

การตอบแทน...ของคนขี้ยา

2006-11-02T21:23:00.000-08:00

ทุกคนเข้าใจเรื่องของตัวเองเป็นเรื่องที่ทุกข์ ทุกคนเข้าใจเรื่องของตัวเองไม่มีใครเทียบได้ ถึงตอนนี้ผมจึงเข้าใจเรื่องของใครก็คือเรื่องของใคร ไม่มีใครหนักกว่า ไม่มีใครเบากว่า เวลาผ่านไป อายุที่มากขึ้น มันช่วยทำให้เราฟังเพลงได้เพราะกว่าเดิม เข้าใจในเนื้อเพลงมากขึ้น ผมขอขอบคุณเวลา

--------------
บางครั้งเราเจ็บปวดเพราะคนๆหนึ่ง บางครั้งเราฝังใจ ที่แย่ที่สุดคือบางคนปิดกั้นตัวเอง แต่ยังมีที่แย่กว่านั้น เราเอาความเจ็บปวดเพราะคนๆหนึ่งไปทำร้ายคนอีกคนหนึ่ง คนที่มีทุกอย่างเท่าที่เราอยากให้มี คนที่คอยอยู่เคียงข้างเรา เพียงแต่บางครั้งเรามองไม่เห็น

---------------
หลายครั้งที่ผมเหงา หลายครั้งที่ผมมีน้ำตา ผมนอนร้องไห้คนเดียว ไม่นานมานี้มีสิ่งที่เปลี่ยนไป ผมมีคนที่รับฟังผมร้องไห้ ผมมีคนที่รับฟังผมทุกเรื่องซึ่งผมเองไม่เคยได้รับสิ่งที่ว่านี้จากที่ใดมาก่อนในชีวิต ผมยอมรับ ผมดีใจ

----------------------
ภาพในอดีตค่อยจางหายเมื่อเวลาผ่านไป เพียงในใจผมหวังว่าในไม่นาน ภาพเหล่านั้นจะหายไปอย่างถาวร ผมหวังได้เพราะมีเธอคนนั้นเดินเข้ามา ผมดื่มเหล้าไม่เคยเหล้าอร่อยมาเป็นปี จนในช่วงนี้ ผมรู้สึกสุราช่างหอมหวาน

---------------
เคยมีคนบอกคนอย่างผมต้องอยู่คนเดียว ผมไม่เคยเถียงและไม่เคยปฏิเสธ ผมยอมรับ นี่คือเหตุผลที่ผมจากมา โลกช่างเงียบเหงานัก คล้ายเวลาหยุด ยามที่เราอยู่อย่างโดดเดี่ยว เราได้สิ่งหนึ่ง เราเสียสิ่งหนึ่ง ความเงียบเหงามีคนบอกรักษายาก ผมเป็นอาจารย์คณิศาสตร์ หาทางลัดเก่ง แต่เป็นทางที่คนโง่คิด ผมใช้ยา ไม่ฉลาดนัก ผมรู้ ผมอ่อนแอ ไม่ได้คำนวนไว้ในชีวิตต้องอยู่ถึงเท่าไหร่ เพียงแค่อยากไม่ให้ซึมเศร้าไปกว่านี้

--------------
เมื่อคืนผมเสียเพื่อนคนหนึ่ง เหมือนอย่างที่เคยเป็น แต่ครั้งนี้แตกต่าง ผมทำเธอเสียใจมาก ผิดหวังมาก ทั้งที่เธอดีกับผมอย่างจริงใจ ผมเสียใจตอนนั้นผมไม่ได้เป็นอย่างที่ผมเป็น ผมไม่อยากบอกว่า ผมไม่ได้เป็นตัวผม เพราะการเมาก็เป็นส่วนหนึ่งในตัวผม

-----------
ยากเกินไปไหม...เพียงผมอยากบอกแค่ว่า ตอนนั้นผมไม่ได้เป็นตัวเอง

-----------
ใช่ผมอาจมักง่ายที่พูดคำนี้...แต่ผมอยากบอก ผมรับผิดชอบคำพูดที่ผมพูดไป ไม่ผิดหรอกที่เธอจะจากไป ผมยอมรับ เพียงอยากให้เธอเข้าใจว่าในตอนนั้นผมไม่ได้เป็นตัวของผมเอง เป็นตอนนี้ที่ผมเป็น

-------------
เบียร์ เหล้า สมุนไพร...สุดท้ายโค้ก สาเหตุแห่งการเปลี่ยนแปลงอารมณ์

--------------
ภาพทุกภาพที่เคยเลือนหายไปตามกาลเวลา เป็นตอนนี้ที่กลับมาใหม่ และชัดยิ่งขึ้นกว่าเดิม ผมยิ้มและยอมรับมัน เสียงถอนหายใจแรกในตอนเช้ามีให้กับอดีต เสียงถอนหายใจถัดมาขอมอบให้เธอที่เพิ่งจากผมไป

---------
ในเบื้องลึกยังดีใจ...เธอไม่ต้องทนทุกข์ใจในยามที่ผมอ่อนแอ
ในเบื้องลึกยังปลื้มใจ...เธอไม่ต้องคอยรับอารมณ์ในยามที่ผมอ่อนแอ

-------------
ผมยิ้มส่งเธอโดยมีรอยยิ้มเปื้อนใบหน้า

แม้ว่าในใจยังมีน้ำตานั้นเจิ่งนอง

................................................................................

ก้าวแรก...หลังจากที่ล้มลง

2006-10-29T21:13:00.000-08:00

ทุกครั้งที่เรานั้นล้มลงสร้างความเจ็บปวดให้เราเสมอ ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เราล้มลงไปสร้างความช้ำใจให้เรา จนบางครั้งเราไม่อยากที่จะลุกขึ้นยืน......บางครั้งเราอยากจะนอนอยู่อย่างนั้นต่อไป แต่ในเวลาไม่นานนัก...เรารู้ไม่ว่าจะยังไงเราก็ต้องลุกขึ้นยืน ในเมื่อเรามีขาที่จะยืน...เราก็ต้องยืน

เราไม่สามารถเรียนรู้อะไรได้จากความสุข ความสุขไม่เคยได้สอนอะไรเรา แต่กับความทุกข์นั้นต่างกัน....ทุกครั้งที่เรานั้นผิดหวัง....ทุกครั้งที่เรามีน้ำตา...ทุกครั้งทีเรานั้นทุกข์...สิ่งเหล่านั้นให้บทเรียนกับเราเสมอ เป็นเราที่สามารถเรียนรู้ได้จากความทุกข์...มิใช่ความสุข กับการที่เรานั้นล้มลงก็เช่นกัน....ทุกครั้งมีเหตุผลเสมอ ทุกครั้งมีสาเหตุ อยู่ที่เรานั้นสามารถเรียนรู้กับมันได้หรือไม่ เราจดจำสาเหตุทุกครั้งที่ล้มลงได้หรือไม่....สำคัญที่สุดนั้น เรานำสิ่งเหล่านั้นมาปรับปรุงได้หรือไม่

เมื่อเราลุกขึ้นยืนหลังจากที่เราล้มลงเป็นเราที่ต้องก้าวเดินต่อไป เราไม่ใช่คนที่เดินไม่ได้ยังไงเราก็ต้องเดิน แน่นอนว่าคนที่ไม่สามารถเดินได้ยังอยากที่จะเดินต่อไป ทุกครั้งที่เรานั้นลุกขึ้นหลังจากที่เราล้มลง...หลังจากนั้นย่อมมีก้าวแรกที่เราจะต้องเดินต่อไป...

ขอเพียงเข้าใจ เพียงเราล้มลงไป...เป็นทุกครั้ง ทีเราสามารถลุกขึ้นมาใหม่ได้ทุกครั้ง

หนังของเราเอง...

2006-10-26T05:03:00.000-07:00

วันนี้เป็นวันเหงาๆวันหนึ่ง ไม่ถึงกับเศร้ามาก แต่ก็พอรู้ตัวว่า ตอนนี้เราอาจกำลังหลงทาง หลงทางในที่นี่คอ่นข้างแปลกนิดๆ คือหลงทางทั่วไปคือการที่เราสูญเสียเส้นทางที่ไปสู่จุดหมาย แต่หลงทางของผมคือ แม้แต่จุดหมายก็ยังไม่รู้ เดินทางเกือบทั้งวันในวันนี้ เป็นไปได้ว่าตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ วันนี้ออกไปจากห้องนานที่สุดตั้งย้ายเข้ามาอยู่ หนังสองเรื่อง ข้าวหนึ่งมื้อ
ด้วยความหวังว่า วันนี้อาจสลัดอารมณ์เบื่อๆอยากๆ ออกไปจากจิตใจได้ ก่อนออกไปมีคนอาสาไปส่ง เราบอกไม่เป็นไร วันนี้อยากเดินไปเรื่อยๆ อยากใช้ความคิด ไม่เกินสิบห้านาทีหลังออกจากที่พัก ตัวผมไปอยู่บนรถสามล้อแล้ว
.........................................
หนังเรื่องแรกทำให้งาวงนิดๆ ไม่อยากโทษหนัง อาจเป็นเพราะเรานอนน้อย หนังเรื่องที่สองทำให้โมโห เริ่มเสียดายทำไมไม่มาง่วงเรื่องนี้(เรื่องที่สอง) ยามที่เราอยู่ไกลบ้าน ที่ไหนก็แล้วแต่ ดูเหมือนจะแปลกสำหรับเราไปหมด สำหรับตัวผมเอง ดีที่สุดในตอนนี้คือ การที่ได้อยู่ไกลจากที่พัก ตอนนี้ผมเริ่มเหนื่อยๆ เหนื่อยเสียจนอาจป่วยได้ เพราะเวลาผมเครียดจัดๆมักจะป่วย เชื่อไหม เวลาที่ผมอารมณ์ดี ต่อให้มาจามรดหน้า ก็ป่วยยาก
ไม่นานหนังก็จบ ดูตามเวลาหกโมงกว่า ไม่อยากลับบ้าน ถามตัวเองเอาอย่างไรดี ไปดื่มเบียร์ หรือกลับไปเจออะไรเดิมๆ ในห้องที่เราอยู่
ยอมรับว่าสับสน...ทั้งที่รู้ว่าเมื่อเลือกไปดื่ม ความเหงาหงอยและความเศร้าอาจหายไป
สุดท้ายก็เลือกแบบเดิม...กลับมานอนที่ห้อง ให้มันรู้ไปว่า กะอีแค่เหงา มันจะทำให้คนตายได้
...........................................

หลังฝนตก...

2006-10-25T05:30:00.000-07:00

มีคนบอกหลังฝนตกฟ้าย่อมใสเสมอ ผมเพิ่งคิดคำนี้แบบจริงจังหลังจากผ่านเรื่องไร้สาระที่สุดไปไม่นาน น่าแปลกเรื่องที่คนอื่นโกรธผมกลับไม่โกรธ แต่เรื่องที่คนอื่นไม่โกรธผมมักโกรธ ในชีวิตจริงผมมักคิดถึงเรื่องใหญ่ๆ มากกว่าจะลงรายละเอียด แต่ก็ไม่ได้เป็นทุกเรื่องเพราะเรื่องบางเรื่องกลับละเอียดซะจนลืมเรื่องใหญ่ๆ สรุปเอาเป็นว่าผมอธิบายแล้วงงเนอะ

ในตอนที่พวกคุณรู้สึกหวั่นไหวท้อแท้พวกคุณทำอะไรกันหรือ ของผมถ้ามันหนักๆ เลยนะ ผมนอนๆๆๆ และก็นอน หลายครั้งในช่วงเวลานี้ผมรู้สึกว่าผมปัญญาอ่อนแบบจริงจัง ผมมีอารมณ์ร่วมเกี่ยวกับพวกอินเตอร์เน็ต ก่อนหน้านี้ตลอดชีวิตของผม ผมไม่คิดหรอกนะว่าผมจะสามารถเข้าถึงมันได้ถึงขนาดนี้ อาจเป็นไปได้ว่าผมเป็นคนเครียดเกินไป

มีอย่างหนึ่งที่สามารถพิสูจน์ได้เกี่ยวกับตัวผม คือผมไม่เคยเปลี่ยน ผมจริงจังกับทุกๆ เรื่องที่เข้ามาในชีวิต จนบางครั้งมันมากเกินไป มันทำให้เรารู้สึกเศร้าหดหู่และมีผลเสียต่อการดำรงชีวิต มีคนบอก เอาอารมณ์ของตัวเองไปขึ้นอยู่กับวิธีการดำรงชีวิตของผู้อื่นคงไม่ดีนัก ผมมาทบทวนแล้วคิดว่าคำกล่าวนี้น่าเชื่อถือพอสมควร สองสามวันแล้วที่ผมทำงานได้น้อยกว่าปกติ แต่ก็ไม่สำคัญหรอก เพราะดอกไม้บางอย่างมันออกดอกตามฤดูกาล การใช้สารเคมีเร่งมันให้ออกดอกตามที่เราต้องการคงไม่ดีนัก งานเขียนก็เหมือนกัน ช่วงนี้ผมรู้สึกเหมือนมันอยู่ในฤดูเหงา

ตื่นมาตอนเจ็ดโมงเช้า หลังจากที่เข้านอนตอนตีห้า ออกไปเดินเล่นแถวที่พักเพื่ออยากดูบางอย่างที่ไม่เคยเห็นในตอนกลางคืน เห็นคนรอบข้างในตอนเช้าจึงนึกขึ้นได้ว่าบางทีเราอาจแก่แล้ว เพราะมีแต่คนแก่ที่ใช้ชีวิตในตอนเช้าได้คุ้มค่าที่สุด หลายคนบอก
"อยากจีบคนสวยอย่าได้หวังจะเจอในรุ่งเช้า"

อาจจริงหรืออาจไม่จริงผมไม่แน่ใจนัก แต่เท่าที่เห็นในเช้านี้คงไม่มีคนสวยอย่างที่ว่า
พูดไปเรื่อยเปื่อย...จนลืมไปว่าเรากำลังพูดรื่องฝน

อากาศที่นี่บอกแล้วว่าเราจะไม่ได้เจอฝนอีกนาน...แปลกไหม พออยู่ด้วยกันกลับรำคาญ พอมันจากไปกลับคิดถึง พูดยังไม่ทันขาดคำลมหนาวก็โชว์พลัง พัดเอาใบไม้ใบหนึ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ามิใช่พื้นดิน เหมือนกับจะบอกว่ามีฉันอยู่แล้วแกยังคิดถึงมันอีกหรือ นี่ไง ฝนทำแบบชั้นได้ไหม ให้ใบไม้บินสวยงามในท้องฟ้า

เอาล่ะๆๆๆ...นี่เพิ่งเป็นหลังฝนตกห่าใหญ่ ฉันหวังว่าแกคงไม่ทำให้ฉันคิดถึงฝนเร็วนักล่ะ
ขอบคุณทุกคน...ที่ตามอ่านงาน
..........................................................................................

เลิกอ่านเถอะ...

2006-10-23T11:22:00.000-07:00

ผมมันคนเลว...คนบอกไว้อย่างนั้น
ไม่ต้องเข้ามาอ่านแล้ว...พอแล้ว ผมอยู่แบบนี้ไม่ได้หรอก
ผมจะอยู่แบบผม...พวกคุณก็อยู่แบบของคุณ

เรื่องของวันวาน...

2006-10-20T22:06:00.000-07:00

กีตาร์นี่ปกติมันมีอยู่หกสาย ผมเคยเล่นกีตาร์ที่มีมากกว่าหกสายมันก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกที่ดีกว่าหกสายแต่อย่างใด ครั้งแรกที่ผมหัดเล่นกีตาร์เพราะว่ามันเหงา แม้คนในครอบครัวผมจะเยอะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะไม่ต้องเหงานี่ ผมเป็นลูกคนสุดท้อง หลังจากที่พ่อเสียญาติของพ่อที่ไม่ชอบแม่คงมองว่าแม่คงลำบากที่จะเลี้ยงลูกหกคน สามคนที่ถูกขอเอาไปเลี้ยง คงเหลือแต่สามคนสุดท้ายที่เหลือ ผมเองก็มีคนขอเอาไปเลี้ยงแม่บอกว่าผมร้องไห้ไม่ยอมไปท่าเดียว น่าแปลกที่ผมจำตอนนี้ไม่ได้ ผมจำได้แต่เพียง ภาพบางภาพ ...มีทั้งสุขและมีทั้งเศร้า

ผมมักจะโดนตีอยู่บ่อยๆในตอนที่เป็นเด็กเพราะว่าผมซน แม่คงเครียดเรื่องการหาเงินเพื่อมาจุนเจือครอบครัว ผมไม่เคยโกรธแม่เลยแม้แต่ในตอนที่ผมโดนตี ทุกครั้งที่ผมโดนตีในตอนเด็กถึงผมเจ็บผมก็จะเข้าไปกอดแม่ไว้ บางครั้งแม่ก็ร้องไห้ตามผม ผมรู้ว่าแม่เหนื่อยแค่ไหนเวลามีคนมาทวงเงินที่บ้าน ผมเองก็เกือบไม่ได้เรียนหนังสือเพราะแม่ไม่มีเงิน น่าแปลกที่ผมเองก็ไม่ได้มีความอยากที่จะได้ไปเรียนเหมือนคนอื่นๆ ความจนนี่มันทำให้เราเข้าใกล้ไปกับชีวิตมากขึ้นทุกทีๆ ผมไม่อยากอ่านหนังสือหรืออยากดูหนังเป็นบางครั้งเพราะว่าคนเขียนมักมองข้ามเรื่องพวกนี้ไป ทั้งที่เป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนต้องเจอ มันตลกไหม มีหนังสือหรือหนังกี่เรื่องที่บอกว่า เฮ้ยเครียดว่ะ อยากไปดื่ม แต่กูไม่มีเงินมึงเลี้ยงได้ไหม มีไหมที่พระเอกและนางเอกแม่งไม่มีเงินทั้งคู่ ถึงมีมันก็น้อยไง ผมไม่เข้าใจ

ครั้งหนึ่งที่แม่หนีออกจากบ้านไป ผมจำไม่ได้ว่านานเท่าไหร่แต่คิดว่าเกือบปี ครั้งนั้นพี่สาวอีกคนก็ถูกรับไปเลี้ยงหายไปอีกหนึ่ง เหลือผมกับกับพี่คนที่สี่ ตอนนี้ผมจำได้ ผมไม่ยอมไป ผมจะรอแม่อยู่ที่บ้าน แม่แดงที่เป็นคนงานบ้านผมเก่าแก่ตอนนี้การเป็นคนเลี้ยงดูผมและพี่สาว แม่แดงเป็นแค่ภารโรง แกเองก็มีลูกสี่คนลำบากเพราะว่าต้องส่งเสียเรียนหนังสือ แต่ในทุกๆ วันแม่แดงต้องหาข้าวมาให้ผมกินและคอยกล่อมผมให้หลับในทุกๆ คืน ค่าไฟที่ค้างเอาไว้ทำให้บ้านผมไม่มีไฟฟฟ้าใช้ เป็นหน้าหนาวก็ต้องหนาว เป็นหน้าร้อนก็ต้องร้อน ครั้งหนึ่งแม่แดงบอกผมก่อนนอน เป็นเพราะพ่อผมฝากไว้ก่อนเสียขอให้ดูแลผมด้วยเพราะผมยังเด็ก ผมฟังแม่แดงอย่างตั้งใจ ผมไม่เคยรู้สึกดีกับพ่อมาก่อนจนกระทั่งตอนนั้น อย่างงี้แหละคนตายยังมาห่วงคนเป็น คนแบบนี้น่ารักนะ ตัวเองป่วยมากแล้วยังมาห่วงคนอื่น แม่แดงเอามือลูบหัวผมเบาๆในทุกคืน จะมีสัญญาณบอกว่าผมใกล้จะหลับแล้วคือ ผมจะถามแม่แดงว่า "แม่แดง แม่ผมจะกลับมาเมื่อไหร่" มักไม่มีคำตอบกลับจากแม่แดง มีเพียงแต่สัมผัสที่อ่อนนุ่มกว่าเดิม เหตุการณ์ที่แม่หนีไปในคราวนั้นทำให้ผมมองทุกอย่างไม่เหมือนเดิม ผมเริ่มกลัวผู้คนแถวบ้าน ผมเดินไปไหนก็จะมีคนมองผมเหมือนตัวประหลาด พูดแต่เรื่องความเศร้าของชีวิตผม

วันหนึ่งในวัยเด็ก...แม่แดงกลับบ้านมาช้า ผมและพี่สาวหิวมากแต่ไม่รู้จะทำอย่างไร พี่สาววิ่งไปโขมยไข่ที่ร้านขายของชำแถวบ้านมาสามใบ โชคไม่ดีโดนเจ้าของร้านจับได้ แต่เจ้าของร้านไม่ได้ใจร้ายนักจึงให้น้ำมันกับถ่านมาด้วย เราสองคนพี่น้องถอดไข่กินอย่างเอร็ดอร่อย นานแล้วที่ไม่ได้กินไข่สามใบสองคน อย่างหรูที่สุดในตอนนั้นก็คือไข่คนละใบ เราเรียกร้องอะไรจากแม่แดงไม่ได้มากเพราะแม่แดงเป็นแค่ภารโรง เย็นวันนั้นหลังจากแม่แดงกลับจากที่ทำงานมาเห็นพวกเรากินไข่และรู้จากเจ้าของร้านจึงโมโหลูกของตัวเอง เพราะสั่งไว้ก่อนหน้านี้ว่าให้หาข้าวให้น้องกินด้วย เพิ่มความเกลียดชังให้กับความรู้สึกของลูกๆแม่แดงกับผมสองคนพี่น้องไปอีก จำได้วันนั้นแม่แดงไม่ได้ต่อว่าพี่สาวผม อาจเป็นไปได้ว่ามันร้องไห้ไปก่อนแล้วเพราะกลัวโดนตี แม่แดงมาหาพร้อมไข่สิบใบ บอกว่าถ้าหิวอีกให้ไปเซ็นไว้ก่อนเดี๋ยวแม่แดงจะไปจ่ายเอง

"พี่ว่าแม่จะกลับมาไหม"ผมถาม
"ไม่กลับมาก็ไม่เป็นไรแล้ว" พี่สาวผมเสียงสั่นเครือตอบ
"ทำไมล่ะ ผมอยากไปเรียนหนังสือแล้ว คนอื่นเขาเข้าเรียนหมดแล้วนะ"
"คุณยายสมศรีบอกให้พี่ไปทำงานที่บ้านแล้ว คราวนี้เราก็จะมีข้าวมีน้ำกินแล้ว เรื่องโรงเรียนหยุดไปก่อนก็ได้"พี่ผมตอบ
"พี่ได้ทำงานบ้านคุณยายเหรอ คุณยายแกดุนะ ผมไปขอดูทีวีแกยังไม่ให้ดูเลย แกชอบดูแต่ข่าว"
"ถ้าเราอยากมีไข่กิน เราก็ต้องทำงาน เราจะได้ไม่หิวอีก"
"ทำไม ไม่มีใครที่เป็นพวกพ่อเรามาหาเราบ้าง"
"เราไม่ได้โทร ถึงโทรไปพวกนั้นก็คงไม่อยากมา คนพวกนั้นไม่ชอบแม่ เพราะว่าแม่เป็นคนไทย และคนพวกนั้นไม่ชอบเราเพราะว่าเราเลือกที่จะอยู่กับแม่"
"แล้วพี่ว่าเราเลือกผิดไหม"
"คำถามนี้แม่น่าที่จะเป็นคนตอบ เรานั้นไม่รู้หรอก"พี่ร้องไห้แล้ว
"พี่ร้องไห้ทำไม ผมยังไม่ร้องไห้เลย ผมรู้ว่าแม่จะกลับมา"
"แกว่า แม่จะกลับมาไหม"พี่สาวผมถาม
"พี่ถามเหมือนที่ผมถามพี่เลย"ผมหัวเราะ พี่สาวผมก็หัวเราะ ในคืนนั้นเราทั้งคู่หัวเราะกันสองคน ผมจำได้ว่าเป็นคืนวันศุกร์เพราะแม่แดงไม่ต้องไปทำงานในวันรุ่งขึ้น คืนนั้นบนเตียงมีกันอยู่สามคน ผม พี่สาวและแม่แดง เราคุยกันตอนที่แม่แดงหลับไปแล้ว วันนี้แม่แดงคงเหนื่อยเลยหลับไปก่อน ผมยังจำได้ในคืนนั้นผมกล่าวต่อ
"พี่ดูซิ แม่แดงหลับแล้วยังมีน้ำตาไหลออกมาอีก"

ไม่มีเสียงตอบรับใดจากพี่สาวและแม่แดง มีแต่การเคลื่อนไหวเล็กน้อย เป็นคนหลับที่เอามือมาปาดน้ำตาและโอบกอดผมและพี่สาวมาอยู่ที่อ้อมอก
................................................

เปลี่ยน...

2006-10-20T04:18:00.000-07:00

ความรักสามารถแปรเปลี่ยนเป็นความสงสารได้หรือไม่ แล้วความสงสารเล่าสามารถแปรเปลี่ยนเป็นความรักได้หรือไม่ ข้าพเจ้าเพียงเข้าใจ ทรายสามารถแปรเปลี่ยนไปเป็นแก้วได้แต่แก้วไม่สามารถแปรเปลี่ยนกลายเป็นทรายได้ เราสามารถอยู่ร่วมกับคนที่ดีกับเรา รักเรา แต่เราไม่รักได้หรือไม่ นั้นคือคำถาม แน่นอนนั่นเป็นคำถามที่ยากที่จะตอบ บางทีเราอาจตอบคำถามได้ง่ายกว่านี้ถ้าเปลี่ยนคำถามเป็นว่า เราสามารถรอคนๆหนึ่งได้ชั่วชีวิตได้หรือไม่ ถ้าคนๆนั้นเป็นคนที่เรารัก เป็นคนที่มอบหัวใจให้ ทุกคืนทุกวันที่ผ่านไปย่อมยาวนาน แน่นอนว่าว่าหัวใจของคนเรานั้นสีแดงเสมอ คนทุกคนรู้ว่าอะไรก็ตามที่เข้าไปอยู่ในหัวใจนั้นยากที่จะลืมเลือนเสมอ

ถ้าเป็นลมหนาวที่พัดผ่านมาย่อมให้ความรู้สึกหนาว คงไม่มีทางที่จะรู้สึกเป็นอย่างอื่น แต่ถ้าเป็นลมร้อนที่ผ่านมาแล้วรู้สึกหนาว บางทีเราอาจไม่ได้บ้า บางทีอาจเป็นเพราะว่าเราป่วย

ถ้อยคำจากดวงดาว...

2006-10-19T03:06:00.000-07:00

อากาศที่นี่ตอนนี้เข้าฤดูหนาวแล้ว บางคนชอบฤดูหนาวเพราะชอบที่จะนอนหลับอยู่ในผ้าห่มหรือในอ้อมกอดของใครสักคน แต่ข้าพเจ้ากลับตรงกันข้าม ในคืนที่มีอากาศที่ดีหรือเป็นคืนที่มีบรรยากาศที่ดีให้เชยชม ข้าพเจ้ามักจะอยู่กับมันนานๆและไม่ยอมที่จะนอนหลับ บางทีถ้าอากาศดีจริงๆอาจเป็นถึงรุ่งเช้ากว่าจะได้นอน เป็นเพราะว่าข้าพเจ้าเสียดายเวลาที่ดีเหล่านั้น การที่เราหลับไปคล้ายกับว่าเป็นการมองข้ามไป ข้าพเจ้าไม่สามารถละทิ้งช่วงเวลาเหล่านี้ได้ ท่ามกลางบางคืนที่เหน็บหนาว เรามักมีใครคนหนึ่งให้คิดถึงเสมอ ในคืนที่เราอยู่เดียวอาจทำได้ดีที่สุดคือกอดตัวเองแล้วคิดถึงใครสักคน บางคนทำได้เพียงแค่นี้

ดวงดาวตอนกลางคืนนั้นเป็นที่ข้าพเจ้าว่าสวยงาม ข้าพเจ้าก็เชื่อว่าคนทั่วไปก็ว่างดงามเช่นกัน หลายคนที่ชอบมองการปรากฏตัวของดวงดาว มีคนบอกช่วงเวลาที่ท้องฟ้าสวยงามที่สุด คือช่วงเวลาที่ดวงดาวเต็มท้องฟ้าและจดจำในช่วงเวลาที่มันงดงามที่สุด คนจึงชอบดูดวงดาวในคืนที่ฟ้ามืดมิด แต่กลับบางคนไม่ใช่เช่นนั้น บางคนชอบดูการลาจากไปของดวงดาว เพียงเพราะว่าอยากย้ำเตือนใจตัวเอง อยากเข้าใจกับดวงดาว มีมาก็ต้องมีไป คนที่เป็นเช่นนี้จะเฝ้ารอดวงดาวปรากฏและเฝ้ารอจนกว่าดวงดาวลาจากลับ คนประเภทนี้จึงเข้าใจ ความงามไม่คงทน

การลาจากของดวงดาวสอนอะไรเราได้บ้าง...เป็นไปได้ไหม เพราะว่ามันเป็นดวงดาวที่งดงามสวยค้างอยู่ที่บนท้องฟ้า มันจึงไม่อาจเคียงคู่เราได้ เรายืนอยู่บนดิน กับความงามบางครั้งได้แค่ดู บางครั้งได้แค่มอง สิ่งที่ดวงดาวคอยย้ำเตือนเรา เวลามองไปที่ดวงดาวต้องแหงนหน้าไปบนท้องฟ้า ที่สำคัญต้องรู้ว่ามือเอื้อมไม่ถึงได้ มีแต่เพียงก้อนหินเท่านั้นที่เราสามารถก้มลงเก็บได้

น่าแปลกที่คนก็ยังมักเลือกที่จะมองดวงดาวเพราะว่ามันสวยงาม ในขณะเดียวกันผู้คนเหล่านั้นก็ไม่รู้ตัวเลยเช่นกันว่า ก้อนหินที่อยู่รอบกายเรานั้น มันก็จ้องมองเราอยู่ในขณะเดียวกัน

สิ่งที่ดวงดาวและก้อนหินบอกเรา...สะท้อนไปถึงความรัก ดวงดาวอาจเป็นคนที่เราไม่อาจเอื้อม ก้อนหินอาจเป็นคนที่เราควรกลับไปคิดถึง

มันดีจริงหรือ...กอดคนที่ไม่ได้รักเรา

........................................................

ส่วนเกิน...

2006-10-18T03:37:00.000-07:00

คุณเคยไหมที่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้.....เป็นคนที่สามหลังจากที่สองคนแรกจับไม้แบดไปแล้ว เป็นคนที่ห้าหลังจากที่สี่คนแรกล้อมวงเล่นรัมมี่ไปแล้ว เป็นคนที่สิบเอ็ดหลังจากที่สิบคนแรกเริ่มเล่นฟุตบอลข้างละห้าคน เมื่อเกิดเหตุการณ์อย่างนี้ขึ้นการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นไปแล้วคือต้องรอ ทั้งหมดที่ผมกล่าวขึ้นข้างต้นคือเหตุการณ์ที่เราเป็นส่วนเกิน ผมเองบ่อยครั้งในตอนเด็กมักจะเจอกับเหตุการณ์แบบนี้บ่อยๆ หลายครั้งที่น้อยใจกับโชคชะตา หลายครั้งที่น้อยใจกับเพื่อน ในตอนนั้นผมเพียงเข้าใจว่าเมื่อเรามีทีมฟุตบอลสิบเอ็ดคน...เราก็สามารถนำทีมของเราไปแข่งกับทีมที่มีสิบเอ็ดคนอีกทีมหนึ่งได้เช่นกัน ผมเข้าใจว่าเมื่อเวลาผ่านไปคนที่แพ้ต้องเป็นคนที่ออกมาดูเพื่อนเล่นบ้าง....แต่กลับไม่ใช่ ในวัยนั้นทุกคนอยากสนุก เวลาผ่านไป...ผมจึงเข้าใจว่าการเป็นส่วนเกินก็มีข้อดีข้อหนึ่ง การเป็นส่วนเกินสอนให้เรารู้จักรอ รู้จักคิด รู้จักการมีน้ำใจ

ไม่นานนักปัญหาที่เกิดขึ้นก็แก้ได้ เมื่อผมได้มีโอกาสได้เป็นหนึ่งในสิบคนแรกของการเล่นฟุตบอล สายตาของผมไม่ได้เพียงแค่เห็นคนเพียงสิบคนที่อยู่ในสนาม ผมเห็นคนที่สิบเอ็ดที่อยู่ข้างสนามด้วย เป็นครั้งแรกที่ส่วนเกินไม่ใช่ส่วนเกินอีกต่อไป...คนที่สิบเอ็ดก็สามารถเล่นได้ถ้าหนึ่งในสิบคนรู้จักการเสียสละ การเป็นส่วนเกินในลักษณะนี้สามารถแก้ไขได้.....แต่ส่วนเกินอีกชนิดหนึ่ง

ส่วนเกินในความรัก....คนที่เคยเป็นส่วนเกินชนิดนี้มักมีทุกข์ ทุกข์ที่เกิดส่วนมากจะเจ็บปวดเป็นเพราะว่ามันเกิดที่หัวใจ รักคนที่มีเจ้าของอยู่แล้ว....รักคนที่เราไม่สามารถรักได้ คนที่เป็นส่วนเกินในลักษณะนี้นั้นยังไม่ทุกข์เท่าคนที่เป็นส่วนเกินอีกชนิดหนึ่ง

ส่วนเกินที่ว่านี้นั้นเจ็บปวด...จากคนที่รักกันกลายเป็นส่วนเกินของคนที่เรารัก ที่เกิดขึ้นได้เพียงเพราะว่ามีคนที่ทำให้เรากลายเป็นส่วนเกิน

ไม่ใช่เรื่องของการมีน้ำใจที่ให้เขาเข้ามาแทนที่....แต่เป็นเพียงเพราะว่าเราเป็นส่วนเกิน

คืนหนึ่งในฤดูหนาว...

2006-10-16T19:39:00.000-07:00

คุณจำรักที่เป็นครั้งแรกของคุณได้ไหม ผมจำได้และผมก็เชื่อว่าทุกๆคนจำได้ รักครั้งแรกของผมจริงๆเกิดขึ้นตอนเรียนอยู่ปีหนึ่ง ถึงตอนนี้มันยังไม่ไปไหนมันยังคงฝังอยู่ในใจ คุณรู้ใช่ไหม ตอนที่เรากำลังลุ้นความเป็นไปได้ของการที่คบกันนี่เป็นอะไรที่ตื่นเต้นที่สุด คุณเป็นไหม หัวใจเต้นแรง ฟังเพลงอะไรก็ดูมันสวยงามเพราะซะเหลือเกิน ไม่มีความเร่งรีบร้อนรนในชีวิตเป็นเพราะว่าในใจเราอบอุ่น การที่จะมีใครสักคนเข้ามาในหัวใจนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายนะ ผมคิดว่าหลายคนอาจจะชอบคนง่ายแต่เรื่องการที่จะหลงรักใครสักคนมักจะเป็นเรื่องยากอยู่เสมอ ง่ายๆนะ ในชีวิตคนสักคนหนึ่งอาจจะเคยอกหักสักห้าครั้ง แต่ผมไม่เชื่อหรอกนะว่าเวลาคุณเศร้าเสียใจจะมีคนถึงห้าคนที่ทำให้คุณนึกถึง เรามักมีคนพิเศษอยู่หนึ่งเดียวในใจเราเสมอ เป็นได้ไหมเพราะว่าใจเรามีดวงเดียว
รักครั้งแรกเกิดขึ้นในฤดูหนาวเหมือนกับในหนัง เธอคนที่ผมเล่าให้คุณฟังนี่เรียนอยู่ปีเดียวกับผมแต่คนละที่ ผมเรียนวิศวะเธอเรียนบัญชีเป็นแฟนเพื่อนผมที่แนะนำให้รู้จัก เคยเป็นใช่ไหมเจอกันครั้งแรกก็ชอบเลย เชื่อไหมตอนเจอเธอในช่วงแรกๆเป็นทุกครั้งที่หัวใจผมเต้นแรงมากๆ คล้ายกับมันอยากจะออกมาเห็นหน้าเธอให้ได้ เธอดูไม่สนใจผมนักในช่วงแรกๆที่เจอกัน แน่นอนเพราะคนจีบเธอเยอะเธอมีทุกอย่างที่ผู้หญิงสวยคนหนึ่งจะมีได้ การแข่งขันจึงสูง ผมมักไม่ชอบต่อสู้กับใครนัก ผมไม่ชอบการแข่งขัน ผมว่าการอยู่เงียบๆนี่มันก็ดี ถ้าใช่ก็คือใช่แหละนะ
ผมอาจไม่เก่งเรื่องการรบนัก แต่ผมเป็นนักวางแผนที่ดี หลังจากที่ผมได้เบอร์เพจเธอมาจากแฟนของเพื่อนผม ผมเพจไปหาเธอครั้งแรกผมยังจำได้ผมบอกเธอว่าผมไม่ได้หวังสิ่งใด ผมรู้ทุกอย่างต้องใช้เวลา
ผมบอกเธอ...ผมจะเพจไปหาเธอหนึ่งหมื่นครั้ง เป็นทุกครั้งผมจะลงหมายเลขไว้ เช่น "ครั้งที่124คุณรู้ไหมว่าวันนี้ผมเรียนเรียนแคลคูลัสไม่รู้เรื่องเรื่องเลย ผมต่อต้านมัน เพราะผมคิดว่าเป็นครั้งแรกที่คณิตศาสตร์ไม่สามารถนำมาใช้กับชีวิตได้ในบางส่วน ผมหงุดหงิดแต่ก็ยิ้มนะ แล้วคุณล่ะเรียนรู้เรื่องไหม ใจหนึ่งก็อยากให้คุณเรียนรู้เรื่อง อีกใจหนึ่งผมอยากให้คุณเรียนไม่รู้เรื่องเหมือนที่ผมเป็น เพราะว่าผมเรียนไม่รู้เรื่องเพราะมัวแต่คิดเรื่องของคุณ"
ในครั้งแรกที่ผมบอกเธอไปในเพจ...ผมบอกผมจะเพจหาเธอหมื่นครั้ง ไม่ได้หวังให้เธอมารักผม ผมขอเพียงแค่ว่าเมื่อครบหมื่นครั้งผมขอเดทเธอสักครั้งหนึ่ง อย่าเพิ่งตอบรับหรือปฏิเสธ รอดูก่อนว่าผมจะทำได้ไหม ถ้าผมทำได้จริงแล้วเธอค่อยคิดว่าสมควรไหมที่จะเดทกับผมสักครั้ง
ในช่วงนั้นผมมีเศษตังค์ไม่ได้เป็นต้องวิ่งเข้าตู้โทรศัพท์ทุกครั้ง วันๆเอาแต่คิดข้อความที่จะส่งให้เธอ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมไม่ค่อยสนใจในการเรียนนัก
........................................................
"ครั้งที่4404 วันนี้ผมป่วยนะมากๆเลย คุณดูแลตัวเองด้วยใกล้สอบแล้ว อากาศตอนนี้หนาวมากผมไม่รู้จะขอบคุณผ้าห่มยังไงดี ผมรอแม่กลับบ้านก่อนแล้วผมจะเข้านอนนะ ขอโทษที่วันนี้ผมไม่ได้เพจไปหาเลย บางทีคุณอาจจะเหงา" ผ่านไปเป็นเดือนเป็นทุกวันที่ผมเพจไปหาเธอ ไม่เคยเลยสักครั้งที่เธอจะโทรกลับมา ผมก็ไม่ได้หวังอะไรไปมากกว่านั้น แค่มีใครสักคนให้คิดถึงก่อนนอนน่าจะเพียงพอกับความสุขเล็กๆในชีวิตหนึ่ง บางครั้งเราฝันไปไกลถึงดวงดาวไม่ได้ ถ้าเราไม่พยายามจะไป ความสุขของผมในตอนนั้นไม่จำเป็นต้องได้ครอบครอง แค่ได้มองไกลๆก็มีความสุขแล้ว ผมคิดแค่นั้นจริงๆ
ผมจำได้วันั้นผมป่วยมากและเป็นครั้งแรกที่ผมเพจไปหาเธอแค่ครั้งเดียวเพราะปกติต้องเป็นสิบครั้ง บางวันห้าสิบครั้งก็มี ประมาณสี่เดือนได้ที่ผมเพจไปหาเธอ ก่อนเข้าฤดูฝนจนผ่านเข้าฤดูหนาว คืนนั้นเป็นคืนที่หนาวนะ แต่ก็เป็นช่วงที่ผมฟังเพลงอะไรก็เพราะ แค่จินตนาการว่ามีคนรักสักคนก็พอสร้างความอบอุ่นในใจได้แล้ว ผมพอใจเพียงแค่นี้จริงๆ
คืนนั้นผมอยากนอนมากแต่เป็นเพราะแม่ยังไม่กลับบ้าน ผมจึงยังไม่อยากนอน ผมรู้ว่าแม่ทำงานเหนื่อยเพื่อให้ผมมีความสุข เพราะฉนั้นเป็นทุกคืนที่ผมต้องขอบคุณแม่โดยวิธีที่ดีที่สุดเท่าที่ผมสามารถทำได้และไม่เกินตัว กอดแม่และหอมแก้มทุกครั้งก่อนนอน ผมกลายเป็นลูกแหง่แม่บอก แม่ชอบบอกผมยิ่งโตยิ่งเด็ก คุณรู้ไหมการกอดแม่นี่มันดีที่สุดในโลก เพราะว่าคุณจะไม่สามารถรับการตอบรับด้วยการกอดกลับครั้งไหนที่จริงใจมากไปกว่านี้ ไม่มีใครในโลกที่กอดคุณด้วยความรักมากกว่าแม่คุณหรอกนะ
คืนนั้นผมมีผู้หญิงสองคนให้คิดถึง...คนแรกผมเพจไปหาเธอแล้ว คนที่สองแต่เป็นคนแรกสำหรับผมเสมอ ผมไม่กล้าโทรไป ผมกลัวเธอมีความสุขอยู่ ผมไม่กล้ารบกวนใครเวลาที่คนๆนั้นมีความสุข
มองนาฬิกาห้าทุ่มสองนาที ปลอบตัวเองตอนกลางคืนจะหนาวยิ่งกว่านี้นะ เตรียมตัวให้ดี
........................................................
ห้าทุ่มสิบเอ็ดนาที...เลขหนึ่งสี่ตัว มีเสียงโทรศัพท์มากริ่งดังแค่สองครั้งผมรับ ปลายสายกล่าว"กินยาแล้วหรือยัง เป็นอะไรมากไหม" นั่นคือประโยคแรกหลังจากที่ผมทักทายเธอไปครั้งแรกเมื่อประมาณสี่เดือนก่อน
ผมยิ้ม...ป่วยหนักกว่านี้ก็ได้ เพราะว่าเสียงนี้รักษาให้หายได้ หลังจากวันนั้นหน้าหนาวก็หายไปเพราะว่ามีคนมาสุมไฟในหัวใจให้อบอุ่นแล้ว
........................................................

เสียงเรียกในตอนเช้า...

2006-10-15T22:07:00.000-07:00

ในชีวิตของข้าพเจ้าความรู้สึกแรกหลังการตื่นนั้นสำคัญมาก ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วเหงาจะเหงาทั้งวัน คล้ายยึดถืออารมณ์แรกหลังการตื่นเป็นตัวกำหนดอารมณ์ของวันนั้นๆ ถ้าจับเอาอารมณ์ในแต่ละวันมาทำกราฟ ข้าพเจ้าเชื่อว่ากราฟอารมณ์เหงาจะเป็นกราฟแท่งที่สูงที่สุด วันนี้ก็ไม่ได้แตกต่างกับวันที่ผ่านมาในชีวิตมากนัก เพียงแต่รู้สึกหนักกว่าเดิมนิดหน่อย ข้าพเจ้ารู้สึกว่า มีทั้งเหงาและเศร้าปนกัน
ข้าพเจ้าออกเดินทางเพียงเพราะว่าข้าพเจ้าอยากลืมชีวิตทั้งหมดที่ผ่านมา ลืมทุกอย่างและทิ้งทุกสิ่ง เป็นข้าพเจ้าเลือกที่จะไม่มีเพื่อนเป็นสิ่งที่มีชีวิต เพื่อนที่ข้าพเจ้าเลือกคือสิ่งที่มนุษย์ทั่วไปมองว่ามันไม่มีชีวิต
บางคนกลัวความเหงาแต่ข้าพเจ้ากลับไม่กลัว ยามที่ข้าพเจ้าร้องไห้อย่างน้อยก็มีมันที่อยู่เป็นเพื่อนข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจำได้ต้องใช้เวลานานพอสมควรกว่าข้าพเจ้าจะมีเพื่อนเป็นความเหงาได้ ข้าพเจ้าบ่นถึงคนอื่นเสมอกับความเหงา ความเหงาก็รับฟังโดยดีโดยไม่มีปริปากบ่น บางครั้งข้าพเจ้าหัวเราะข้าพเจ้ารู้สึกมันก็พลอยดีใจกับข้าพเจ้าไปด้วย คนทั่วไปมักกลัวความเหงาเพียงเพราะว่าความเหงามักทำให้คิดถึงสิ่งที่มีชีวิต จริงๆแล้วข้าพเจ้าก็กลัว กลัวที่ว่าวันหนึ่งข้าพเจ้าจะกลับไปคิดถึงสิ่งที่มีชีวิตอีก
เพื่อนและสิ่งที่จากมามักจะมาเยี่ยมเยือนข้าพเจ้าเสมอภายในฝัน นี่คือสาเหตุว่าทำไมข้าพเจ้าจึงไม่ค่อยสดชื่นนักหลังการตื่น เกือบปีหนึ่งแล้วที่ข้าพเจ้าจากบ้านมา เหมือนข้าพเจ้าจะรับมือกับมันได้ดีแล้ว แต่เหมือนในทุกๆวันจะมีบทเรียนใหม่ๆมาเสมอ
หมอบอกคนป่วยต้องรักษา...จำเป็นต้องใช้ยา
ยาของข้าพเจ้า...สุรา
คนว่าข้าพเจ้าดื่มเหมือนคนอยากตาย ข้าพเจ้ายิ้มรับเป็นเพราะว่าข้าพเจ้ามีแผนการไว้ ข้าพเจ้าไม่อยากอยู่บนโลกนี้นานนัก ไม่ได้บ้าไปเพียงเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ได้บ้าเพียงเพราะไปจมปลักกับความผิดหวัง บางครั้งคนเรามีทางเลือกหลายวิธีแต่ก็เป็นหลายครั้งที่เราเลือกวิธีที่ผิด สุราทำให้ข้าพเจ้าแยกกับความเหงาชั่วคราว สุราทำให้ข้าพเจ้าตัดขาดจากภาพในอดีตได้ชั่วคราว ข้าพเจ้ารู้มันเป็นมายาแต่ข้าพเจ้าก็เลือกมัน
ข้าพเจ้าที่ทราบ...คนเราฝันยังไงก็ต้องตื่นมาพบความจริง หลับไปนานยังไงก็ต้องตื่น
สิ่งที่ข้าพเจ้าเพียงต้องการ...ในสิ่งที่ข้าพเจ้าเข้าใจ บางครั้งการทำร้ายร่างกายตัวเองให้ทรุดโทรมโดยการดื่มในแต่ละวัน นี่เป็นวิธีหนึ่งที่จะลาจากจากเพื่อนที่เป็นความเหงาได้ชั่วคราว อย่างน้อยสุราก็สอนให้ข้าพจ้าเข้าใจอย่างหนึ่ง ไม่มีสิ่งใดอยู่เป็นเพื่อนกับเราได้ตลอดกาล แม้แต่ตัวมันเอง
วันนี้...ข้าพเจ้าดื่มในตอนเที่ยง วันนี้ข้าพเจ้าอยากมีเพื่อนเป็นสุรา มิใช่ความเหงา
เห็นคนเดินผ่านไปมา...ข้าพเจ้าพึงพอใจ อย่างน้อยก็ยืนยันว่าข้าพเจ้าอยู่บนโลกมนุษย์
.................................................

ผู้หญิงในฝัน...

2006-10-15T04:34:00.000-07:00

หลายครั้งแล้วที่ข้าพเจ้าตื่นขึ้นมาแล้วรับรู้ว่าความรู้สึกที่ข้าพเจ้านั้นได้รับมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนั้น เป็นความรู้สึกที่ได้มาจากความฝัน หลายคนเสียใจ หลายคนที่เสียดาย แต่กับข้าพเจ้าแล้วไม่ ข้าพเจ้าใจอย่างน้อยนั้นก็คือความสุข แม้จะเกิดขึ้นในขณะที่หลับก็ตาม

ความฝันของข้าพเจ้าเมื่อคืนนั้นเป็นความฝันที่ดีเยี่ยม อย่างน้อยก็เป็นฝันที่ทำให้ข้าพเจ้ายิ้มได้แม้ในขณะที่ข้าพเจ้ามีน้ำตา แม้ว่าจะเป็นฝันเดิมๆแต่ก็สามารถทำให้ข้าพเจ้ามีรอยยิ้มได้ทุกครั้งที่ข้าพเจ้าฝันถึง ในฝันของข้าพเจ้าเมื่อคืนนั้นมีองค์ประกอบหลายอย่างแต่มีเพียงสิ่งเดียวที่ข้าพเจ้าสามารถจำได้

ในฝันของข้าพเจ้ามีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในนั้น เป็นคนที่ข้าพเจ้ารู้จักยิ่งและเป็นคนที่ข้าพเจ้ารัก หลายครั้งที่คนเราไม่สามารถตักตวงความรู้สึกได้เต็มที่จากความฝัน เพียงเพราะว่าไม่รู้ว่านั่นคือฝัน แต่ข้าพเจ้านั้นแตกต่างออกไป ข้าพเจ้ารู้ทุกครั้งว่านั่นคือความฝัน และเป็นทุกครั้งที่ต้องลาจากความฝันนั้นเพียงเพราะว่าข้าพเจ้านั้นรู้ว่านั้นคือความฝัน ความสุขของข้าพเจ้านั้นก็เลือนหายไปจากความฝันนั้น ทั้งหมดก็เพราะว่าข้าพเจ้าทราบในชีวิตจริงผู้หญิงที่ข้าพเจ้าเห็นในความฝันไม่มีทางที่จะอยู่เคียงข้างข้าพเจ้าเช่นในฝัน

ข้าพเจ้าทราบไม่มีทางที่ข้าพเจ้าจะเจอเธอในชีวิตจริง ข้าพเจ้าทราบเพียงเพราะว่าข้าพเจ้าเข้าใจ มีเพียงทางเดียวที่ข้าพเจ้าสามารถได้เจอเธอ ทางๆนั้นคือฝัน ในตอนนี้ข้าพเจ้าทราบเพียงข้าพเจ้าอยากมีความสุขข้าพเจ้าต้องพยายามฝัน รอยยิ้มจากความฝันเมื่อคืนยังคงเปื้อนอยู่ที่หน้าของข้าพเจ้า ภาพของผู้หญิงคนนั้นยังคงปรากฏอยู่ในหัวของข้าพเจ้า ภาพของเธอในฝันนั้นช่างสวยงามมากมาย

เป็นข้าพเจ้าที่ทราบ...เพราะในชีวิตจริงเธอนั้นไม่มีทางเป็นได้แบบในฝัน

2006-10-14T02:23:00.000-07:00

สิ่งที่มองเห็นได้จากน้ำตา . . .

วันนี้ก็ไม่ได้แตกต่างจากวันอื่นมากมายนัก แต่ก็รู้ได้ว่าแตกต่าง เป็นความรู้สึกของความข้าพเจ้าที่เปลี่ยนไป เพลงที่เคยฟังแล้วหัวเราะ แต่ในวันนี้กลับมีน้ำตา ภาพที่เคยเห็นแล้วมีรอยยิ้ม แต่ในวันนี้กลับหม่นหมอง ทั้งที่เป็นภาพเดิมๆ เพลงเดิมๆ เวลาผ่านไปกลับทำให้ความรู้สึกเปลี่ยน ข้าพเจ้าหวังเพียงว่าเมื่อเวลาผ่านไปเวลาจะช่วยคืนความรู้สึกให้ข้าพเจ้าดังเดิม

เพียงเพราะข้าพเจ้าเชื่อมั่นในเวลา ข้าพเจ้าเชื่อ เวลาช่วยได้ในทุกๆสิ่ง ท่านอาจเป็นโรคต่างๆได้ง่ายขึ้นเมื่อร่างกายอ่อนแอ ข้าพเจ้าก็เช่นกัน ในวันนี้ความรู้สึกของข้าพเจ้อ่อนแอนัก ข้าพเจ้ามีน้ำตาให้กับผู้แต่งเพลงคนหนึ่งที่แต่งเพลงได้เหงายิ่งนัก เศ้รายิ่งนัก เป็นเพราะข้าพเจ้าที่รู้ว่า คนที่เคยเห็นหิมะย่อมอธิบายหืมะได้ดีกว่าคนที่ไม่เคยเห็น ข้าพเจ้าทราบผู้แต่งเพลงๆ นี้ก็เช่นกัน

ในความรู้สึกที่อ่อนแอในวันนี้กลับทำให้ข้าพเจ้ามีความรู้สึกที่อ่อนโยน ความอ่อนแอในวันนี้กลับทำให้ข้าพเจ้ารู้ซึ้งถึงความอ่อนโยน ในวันนี้กลับทำให้ข้าพเจ้ามองเห็นในสิ่งที่ข้าพเจ้ามองข้ามไปในวันที่ผ่านมา

แมวตัวโตข้างบ้านที่ชอบปั่นอารมณ์ข้าพเจ้าโดยการมาแอบกินข้าวที่ข้าพเจ้าเตรียมให้หมาของข้าพเจ้า เป็นทุกครั้งที่ข้าพเจ้าโกรธ ในวันนี้กลับเปลี่ยนไป เป็นข้าพเจ้าที่เข้าใจมันในวันนี้ ข้าพเจ้าเองก็ถูกทอดทิ้งเช่นเดียวกับมัน กับหมาของข้าพเจ้าที่ชอบเข้ามาเล่นกับข้าพเจ้าในทุกๆครั้งที่มีโอกาส วันนี้มันก็ยังไม่เปลี่ยน แต่ข้าพเจ้าเปลี่ยน

ในวันนี้ข้าพเจ้ากลับไม่หงุดหงิดกับมัน กลับเป็นข้าพเจ้าที่เข้าใจมัน มันเองไม่เคยที่จะย่อท้อที่จะแสดงความรักกับคนที่เฉยเมยกับมัน เฉื่อยชากับมัน มันเองยังเชื่อว่าการแสดงออกสิ่งที่มันรู้สึกเป็นสิ่งที่ดีที่สุด อย่างน้อยมันก็ไม่ได้โกหกความรู้สึกตัวเอง มันพร้อมที่จะโดนผลักออกมาสักสีบครั้งเมื่อเล่นกับข้าพเจ้า แต่ครั้งที่สิบเอ็ดเมื่อข้าพเจ้ากอดมัน มันก็พอใจ

ในสิบครั้งที่ข้าพเจ้าผลักมัน ข้าพเจ้าทราบมันเจ็บปวด เพียงครั้งเดียวที่ข้าพเจ้ากอดมันกลับทำให้มันลืมทุกอย่างที่ข้าพเจ้าเคยทำมา รักของมันยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ แล้วข้าพเจ้าเล่า?

............................................................................
คืนนี้กลับเปลี่ยนไปอีกครั้ง
เป็นข้าพเจ้าที่ได้อยู่กับเพื่อนและคนรักของข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าหนึ่ง แมวตัวอ้วนพีหนึ่ง หมาหนึ่ง
เราทั้งสามนอนด้วยกัน
เป็นเพราะท้องฟ้าที่มืดมิดจึงได้เห็นดาวที่สวยงาม

...........................................................................

2006-10-13T01:25:00.000-07:00

หนังสือที่ไม่ได้เปิดอ่าน

......................

ที่บ้านของผมนั้นมีหนังสือมากมายหลายพันเล่ม หลายเล่มในหลายพันเล่มนั้นผมยังไม่เคยได้อ่าน บ้างเพียงเพราะว่ามีหนังสือเล่มอื่นที่น่าสนใจกว่า บ้างเป็นเพราะว่าเกิดไม่อยากอ่านขึ้นมาซะเฉยๆ

.......................

หนังสือหลายเล่มในหลายพันเล่มของผมนั้นจึงกลายเป็นหนังสือที่ไม่ได้อ่านไป พอนานไป...นานไป...ก็กลายเป็นว่าเป็นหนังสือที่ถูกลืม ความสวยงามของห้องหนังสือของผมนั้น(มีหลายคนที่ชม)หนึ่งในองค์ประกอบนั้นคือหนังสือที่ผมไม่ได้อ่าน หนึ่งในนั้นคือหนังสือที่ถูกผมลืม

..................

ในไม่กี่วันนี้ มีเหตุการณ์ที่ทำให้ผมเข้าใจคำว่าถูกลืม การที่เรานั้นถูกลืมเป็นความเจ็บปวดชนิดหนึ่งและเป็นความเจ็บปวดที่สามารถเชื้อเชิญน้ำตามาเป็นแขกรับเชิญได้ ความเจ็บปวดชนิดนี้ติดหนึ่งในชาร์ตสิบความเจ็บปวดตลอดกาลของชมรมคนสิ้นหวัง

....................

ถึงในวันนี้ผมจึงเข้าใจความรู้สึกของการที่ถูกลืม ต้องหมดตัวถึงเข้าใจคนจน ต้องขาขาดถึงเข้าใจคนพิการ ต้องเป็นคนที่ถูกทิ้ง จึงจะเข้าใจคนที่ถูกทอดทิ้ง ...สิ่งเหล่านี้มองเห็นได้จากน้ำตา

....................

น้ำตาทำให้ผมมองเห็นในสิ่งที่ผมไม่เคยมองเห็นมาก่อน น้ำตาทำให้ผมมองเห็นในสิ่งที่ผมมองข้ามไป ในตอนนี้ผมเปิดหนังสือเล่มหนึ่งอ่าน

...........................

เป็นหนังสือหนึ่งเล่มในหลายเล่มของหลายพันเล่มที่ผมมี

........................

2006-10-12T08:45:00.000-07:00

ภาพที่ไม่ได้วาดด้วยดินสอ

ตั้งแต่เด็กข้าพเจ้านั้นชอบรูปถ่ายที่เป็นสีขาวดำ และตอนนี้ข้าพเจ้าก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงความรู้สึกนั้น เป็นภาพขาวดำที่ข้าพเจ้าชื่นชอบ ภาพเหล่านั้นมักจะพกพาความรู้สึกเหงามาให้ข้าพเจ้าเสมอแต่ก็ไม่ลืมที่จะพกพาความอบอุ่นมาด้วย “เหงาแต่อบอุ่น” ข้าพเจ้าชื่นชอบความรู้สึกนั้น

-----------------

รูปถ่ายทหารที่กำลังถือปืนยืนเฝ้าป้อมปราการในขณะที่เด็กสองสามคนกับลังวิ่งเล่นอยู่ข้างหน้ายังคงติดอยู่ที่ข้างฝาในห้องนอนของข้าพเจ้าอย่างสงบนิ่ง ข้าพเจ้าชื่นชอบรูปภาพนี้เป็นพิเศษ ภาษาทางสายตาที่ทหารผู้นั้นแสดงออกบ่งบอกความรู้สึกของภาพนั้นได้เป็นอย่างดี สายตาที่ล่องลอยไปโดยไร้จุดหมาย เครื่องแบบท่าทางที่ขึงขังบอกความรู้สึกที่เข้มแข็งและตึงเครียด ปืนก็ยังคงเป็นปืนแม้ไม่มีลูกกระสุนแต่ก็มีรัศมีแห่งความโหดร้าย เด็กที่กำลังวิ่งไล่จับกันเบื้องหน้าบ่งบอกถึงความรู้สึกที่อ่อนโยนและความสนุกสนาน มีความแข็งกร้าวและอ่อนโยนในภาพเดียวกันแต่กลับสายตาของทหารผู้นั้นกลับแตกต่างออกไป สายตาคู่นั้นบ่งบอกถึงความล่องลอยและบ่งบอกถึงความอ้างว้างในเวลาเดียวกัน ในสายตาคู่นั้นมีอดีตอยู่ บางทีในสายตาคู่นั้นอาจมีคนๆหนึ่ง ไม่ใช่สายตาที่มองเห็นคนแต่เป็นคนในสายตา

.............

ในตอนนี้ภาพในสายตาของข้าพเจ้าเป็นภาพที่มีสีฟ้าเป็นผืนผ้าใบโดยถูกละเลงโดยสีขาว เป็นท้องฟ้าที่ถูกบดบังด้วยเมฆในตอนนี้ แต่เมฆในตอนนี้มิได้ทำให้ท้องฟ้างดงามน้อยลงเลยบางทีอาจกลับทำให้สวยขึ้นกว่าเดิม บางทีผู้หญิงที่เปลื้องผ้าหมดอาจงดงามน้อยกว่าผู้หญิงที่ไม่ได้เปลื้องผ้า ภาพเมฆที่ล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าในตอนนี้เหมือนกำลังประกวดนางงามเมฆ เมฆก้อนแล้วก้อนเล่าล่องลอยผ่านไปแล้วก็ผ่านไป ข้าพเจ้าหลับตาแล้วพยายามนึกถึงภาพเหล่านี้ในโทนสีขาวดำ เพียงข้าพเจ้าอยากทราบความงดงามในตอนนี้สามารถถูกเปลี่ยนแปลงความรู้สึกไปได้ด้วยสีหรือไม่

........

ไม่นานนักก็มีเสียงนกร้องคล้ายกับบอกว่าถึงเวลากลับรังของมัน เป็นข้าพเจ้าที่มีรอยยิ้มอยู่บนหน้า ข้าพเจ้าคิดได้แล้ว อย่างไรก็แล้วแต่ ท้องฟ้าย่อมเป็นสีฟ้า ทหารที่ยืนอยู่หน้าป้อมปราการย่อมใส่ชุดสีเขียวเช่นกัน

----------------------